فرشته ی ظلمت

این مومن شریف به انسان و شرافت انسانی، بیش از هرکسی رذالت بی پایان جهان را فهم کرده و ناامیدانه به جهانی که ویرانی اش قریب الوقوع بود (است!)، می نگریست. او توجهش به امر اصیل و اصالت نهفته در حقیقت گویی و ایمانی بود که هر نویسنده و روشنفکر باید به خود حقیقت داشته باشد و نه چیز دیگری. ارنستو ساباتو، یک قرن زندگی کرد و همه ی آشفتگی و بیماری نهفته در روح و جان این جهان و تمدن محتضر انسانی را با همه ی وجودش درک کرد و به خوبی و درستی درباره اش اندیشید و روایتش کرد. کتاب «فرشته ی ظلمت» داستانی ست که در 1972 و 1973 می گذرد، در موقعیت مکانی بوینس آیرس آرژانتین، ولی سطر به سطرش، روایتی از جهان است که به ابدیّت و رویا متصل است! او خودش پا به رمانش گذاشته و میان هیاهوی دنیایی که امیدی به بهبودش نیست، به خیرخواهی های کوچکی دل بسته که ظلمت چنبره زده بر هستی را نادیده گرفته و رو به روشنایی های ازدست شده دارند. البته که ماجراجویی فکری/ روایی نویسنده ی بزرگ آرژانتینی، ورای همه ی اینهاست؛ او پیچیدگی های سرشار و تمام نشدنی نوع بشر را در تک تک لحظه های تاریخ جست وجو کرده و در سطر سطر داستان زوال ناپذیرش بازگویی می کند؛ رمانی با تکه تکه‎ هایی سرشار از مناقشه که تلخکامی بی پایان حضور ما در جهانی که همه ی توانش را برای رواج نابرابری و حماقت گذاشته را با یادآوری اهمیت اندیشیدن و بازخواست از جور جهان، عنان گسیخته پیش رویمان می گذارد.