غول بیابانی

«غول بیابانی» نوشته ی محمدرضا شمس نخستین جلد از مجموعه داستان مصور سه جلدی «پهلوان پشه» است. «سرزمین دیوها» و «دختر شاه فرنگ» دو کتاب دیگر این مجموعه هستند. این مجموعه با الهام از قصه ها و روایت های کودکانه ی قدیمی و با تمرکز بر یکی از شخصیت های داستانی نام آشنا در ادبیات شفاهی کودکان یعنی «حسن کچل» نوشته شده است. نویسنده در این کتاب ها افسانه های قدیمی را به شکلی خلاقانه و با زبانی ساده و امروزی برای کودکان روایت می کند. شخصیت اصلی داستان «غول بیابانی» نیز حسن کچل است که با زبانی طنز روایت می شود. حسن کچل در این داستان هم تنبل است و هم قهرمان؛ هم ساده است و هم زبر و زرنگ. داستان از جایی آغاز می شود که حسن کچل، زیر درخت دراز کشده است. هفت تا پشه از راه می رسند و روی سر و کله ی او می نشینند. او برای کشتن پشه ها، به سرو صورتش می زند اما دردش می آید و صدای «آخ» اش بلند می شود. حسن عصبانی می شود و با یک حرکت، هر هفت پشه را می کشد. بعد داد می زند: «عجب! من همچین آدمی بودم و نمی دونستم؟ با یه مشت، هفت تا رو کشتم!» همان موقع، حاکم و سربازانش از راه می رسند و ماجرایی تازه آغاز می شود. افسانه ها به نوعی تاریخ شفاهی یک ملت هستند. این قصه ها و افسانه ها از دل خواست و باور مردم برخاسته اند و باید حفظ شوند و باقی بمانند. مهم ترین و تاثیرگذارترین راه زنده ماندن این افسانه ها، تازه کردن یا بازآفرینی آن هاست. محمدرضا شمس نویسنده ی این داستان معتقد است: «قصه ها و افسانه ها، همزاد انسان هستند. از این رو هیچ زمانی جذابیت خودشان را برای مخاطب از دست نمی دهند، اما ضرورت دارد که این افسانه ها به روز شوند. » او در کتاب هایش در پی همین موضوع است و می کوشد این قصه ها و افسانه های کهن را به روز کند. استفاده از گنجینه ی ارزشمند و تمام نشدنی قصه های عامیانه و ترکیب آن ها با روایتی خلاقانه و طنزآمیز، مجموعه کتاب های «قصه های پشه» را به اثری خواندنی تبدیل کرده است. جای خالی کتاب هایی از این دست در ادبیات کودک و نوجوان ما به شدت احساس می شود و این حرکت می تواند سرآغازی باشد برای دمیدن روحی تازه در ادبیات کودک و نوجوان ایران. «غول بیابانی» داستانی سرگرم کننده و خواندنی است که کودکان، هم از خواندن آن لذت می برند و هم با مهمترین شخصیت داستان های عامیانه آشنا می شوند.