شکاف دیجیتال سوم

این گمان می رود که جهان دیجیتال توانسته باشد با افزایش دسترسی ها، از نابرابری میان گروه های اجتماعی بکاهد و این به عنوان یکی از مهم ترین مزیت های این جهان عنوان می شود. اگر این گزاره را به پرسش بکشیم و در آن شک کنیم، چه خواهیم گفت؟ آیا رویای برابری توانسته به واسطه ی دنیای وب و اینترنت حاصل شود؟ هدف این کتاب، ارائه ی مفهوم قشربندی و نابرابری ها در فضای دیجیتال به منظور روشن شدن این امر است که آیا شکاف دیجیتال صرفا اشکال سنتی نابرابری را گسترش می دهد یا اینکه شامل اشکال جدیدی نیز می شود؛ اشکال جدیدی که ممکن است شامل گرایش های متضادی باشند که نابرابری های سنتی را کاهش می دهند یا به شیوه های جدید نابرابری شکل می دهند. نابرابری هایی که در حوزه ی دیجیتال وجود دارد قطعا با نابرابری های موجود در حوزه ی اجتماعی درهم تنیده اند. شکاف دیجیتال نشان دهنده ی شکاف یا تقسیم دوگانی نیست، بلکه پیوستاری مبتنی بر درجات مختلف دسترسی و سطح استفاده از فناوری اطلاعات است. موضع جبرگرایانه ی فناوری که دسترسی به فناوری را قادر به حل مشکلات اجتماعی از جمله مشکلات نابرابری اجتماعی، دموکراسی، آزادی، روابط اجتماعی و احساس تعلق اجتماعی می داند، گمراه کننده است. کاهش شکاف بین کسانی که به اینترنت وصل می شوند و کسانی که به اینترنت وصل نمی شوند با ارائه دسترسی فیزیکی ارزان تر و سریع تر به طور خودکار شکاف نابرابری های دیجیتال را پر نمی کند. بحث این کتاب با چشم اندازی نظری شروع می شود و نظریه قشربندی وبر را به کار می گیرد تا این مطلب را روشن کند که قشربندی اجتماعی در عصر دیجیتال چگونه به صورت آنلاین بازتولید می شود. تصور عمده این است که نابرابری ها در حوزه دیجیتال مبتنی بر ویژگی هایی است که درست مانند حوزۀ اجتماعی از جنبه های اقتصادی نابرابری فراتر می رود. همچون «زندگی واقعی» قشربندی اجتماعی در حوزه دیجیتال نیز نتیجه ی تعامل پیچیده سه عامل اقتصادی، فرهنگی و سیاسی است. این تمایزهای کلیدی که وبر درباره ی نابرابری اجتماعی شناسایی کرده هنوز در عصر دیجیتال قابل توجه است. بنابراین، نویسنده بر این مطلب تمرکز می کند که چگونه فعالیت های آنلاین و مهارت های دیجیتال مطابق با ابعاد جامعه شناختی حیاتی تنوع دارند.