شهر ما

شهر ما که نمایشنامه ای در سه پرده اثر تورنتون وایلدر است، داستان شهری است خیالی به نام گراورز که در نیو همپشایر قرار دارد. این نمایش نامه که جوایز بسیاری را درو کرده و از جمله آثاری است که بسیار بازسازی و اجرا شده، در سال هزار و نهصد و یک که شروع آخرین سده در هزاره ی دوم است در شهری کوچک با جمعیت تقریبی دو هزار نفر آغاز می شود. شهر ما در واقع اشتیاق بسیاری از مردم آمریکا برای آشنایی با زمانی ساده تر در تاریخچه ی خود به حساب می آید. مشاغل و عاداتی در طول نمایش نامه به چشم می خورد که دیگر اثری از آن ها نیست. شغل هایی مثل مردی که وظیفه ی تحویل بطری های شیر را به عهده داشت یا پسر روزنامه فروشی که از خانه ای به خانه ی دیگر می رفت یا دکتری که با خانه ها تماس تلفنی می گرفت؛ و زندگی غیر الکترونیکی از چنان ریتم شمرده ای برخوردار بود که سگ ها می توانستند در خیابان اصلی بخوابند. خواندن این نمایش نامه بسیار بیشتر از مسائل سطحی به دست می دهد و به نگرانی های جاودان بشریت اشاره می کند. هر پرده از نمایش نامه ی شهر ما بر یک جنبه ی کلیدی حیات متمرکز می شود: زندگی روزمره، پیوند زناشویی و مرگ. وایلدر از مدیر صحنه به عنوان راوی استفاده می کند و او همچون عضوی از گروه های کر نمایش نامه های یونانی کلاسیک، هم در ماجرا حضور داشته و هم خواننده را از قبل و بعد وقایع آگاه می کند. از جمله ی این وقایع می توان به آن پسر روزنامه فروش پر انرژی اشاره کرد که بهترین دانش آموز شهر می شود و پس از فارغ التحصیلی از یکی از بزرگ ترین دانشگاه ها، در فرانسه جان می سپارد. با دانستن اتفاقاتی این چنین و همینطور مسائلی همچون رایج بودن مرگ زنان در اثر زایمان طبیعی در آن روزها، این حالت نوستالژی و دلتنگی برای گذشته کاهش می یابد.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند برنده جایزه پولیتزر سال 1938 و نامزد جایزه دایره منتقدان درام نیویورک سال 1938 اشاره شده است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر این عصاره قابض زندگی و مرگ در گوشه کنار شهر خیالی گراورز در اوایل قرن بیستم به شدت مورد نیاز است تا مردم آمریکا بتوانند به یاد بیاورند که هستند؛ ایمان حقیقی آمریکایی در شهر ما تاب می آورد و اصرار غیرامروزی وایلدر در به آغوش کشیدن شگفتی ها به اندازه ی بدشناسی ها، هم شجاعانه است و هم نشاط آور. شهر ما، در خواننده حس موهبت و دستوری ناگفته اما قابل لمس را به جای می گذارد که می گوید برای آنچه از عمرمان باقی مانده شکرگزار باشیم تاکید می کنند.