سینمای کریستوفر نولان

کتاب «سینمای کریستوفر نولان» مجموعه ای از مقالات تحلیلی است که به بررسی جنبه های مختلف فیلم های کریستوفر نولان می پردازد. این مقالات به جای تمرکز بر خلاصه ی داستان یا نقدهای معمول، تلاش می کنند از زاویه های گوناگون به آثار او نزدیک شوند و مضامین، ساختارهای روایی و ویژگی های بصری فیلم هایش را بررسی کنند. محدوده ی زمانی کتاب از فیلم Following (۱۹۹۸) تا Interstellar (۲۰۱۴) را در بر می گیرد. بخش مهمی از کتاب به موضوعاتی اختصاص دارد که در آثار نولان به طور مکرر دیده می شوند، از جمله مسئله ی زمان، حافظه، هویت و مرز میان واقعیت و خیال. جکلین فربی و استوارت جوی، نویسندگان کتاب، نشان می دهند که این مضامین چگونه در ساختارهای روایی غیرخطی و معمایی او شکل می گیرند و چه نقشی در تجربه ی تماشاگر دارند. برخی مقالات همچنین به زمینه های شخصی و همکاری های خانوادگی نولان، مانند کار مشترکش با برادرش جاناتان نولان و نقش همسرش اما توماس در تولید اشاره می کنند. از نظر فنی کتاب به شیوه های کارگردانی نولان توجه دارد. موضوعاتی مانند استفاده ی او از فیلم برداری در فرمت IMAX، تکیه بر جلوه های ویژه ی عملی به جای کامپیوتری، و طراحی صدا و موسیقی در همکاری با هانس زیمر و دیگر هنرمندان بررسی می شود. این بخش ها نشان می دهند که چگونه نوآوری های تکنیکی در خدمت روایت های پیچیده قرار گرفته اند و تجربه ی تماشاگر را شکل داده اند. کتاب در نسخه ی اصلی شامل هفده مقاله است که هر کدام با رویکردی متفاوت به یک یا چند فیلم می پردازند. در ترجمه ی فارسی برخی مقالات به دلیل تمرکز زیاد بر نظریه یا شباهت موضوعی حذف شده اند، اما ساختار کلی کتاب همچنان ترکیبی از تحلیل های موضوعی و مطالعه ی موردی باقی مانده است. ضمائم کتاب شامل تصاویر، جدول فیلم شناسی و یادداشت های تکمیلی نیز هست که برای مراجعه ی پژوهشی یا دنبال کردن سیر آثار نولان کاربرد دارند.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.