سینمای ناصر تقوایی

در همه ی این سال هایی که او دیگر فیلمی نساخته یا در بیانی بهتر نگذاشته اند فیلمی بسازد، عموم ستایشگرانش در میان منتقدان و مخاطبان ایرانی، به جای پرداختن به اهمیت کار او در آینه ی فیلم ها، داستان ها، فیلمنامه ها و عکس هایش، حسرت نامه هایی سانتی مانتال و پر از اشک و آه نوشته اند در باب کار نکردنش. هیچ کس منکر این نیست که فیلم نساختن ناصر تقوایی یک خسران بزرگ و غیرقابل جبران برای هنر، فرهنگ و کلیت جامعه ی ایرانی ست، ولی این به تنهایی مسئله ی ما نیست. مسئله ی اساسی نپرداختن به دستاوردهای عظیم او در سینما طی قریب به شش دهه کار هنری ست. کتاب «سینمای ناصر تقوایی» با چنین هدفی نوشته شده است؛ سعید عقیقی و رضا غیاث از پس سال ها پژوهش و مداقه در آثار فیلمساز بزرگ ما، این مهم را در نظر گرفته اند که اعتبار بی چون وچرای تقوایی در چیزی جز آثارش ریشه ندارد و برای فهم، تحلیل و نقد کارنامه اش، باید به همین آثار مراجعه کرد. سینمای ناصر تقوایی بررسی تمام و کمال فیلم های فیلمسازی ست که شناختش از قاب و اجزای آن، فیلمنامه و فرم های روایت، بازیگری و بازیگردانی، میزانسن و... همواره موجب شگفتی بوده است. ناصر تقوایی را کج فهمی خیل عظیم شبه منتقدان وطنی در کنار جو بیمار سرمایه داری فرهنگی این ملک، از کار کردن و فیلم ساختن دور نگه داشته و کتاب پیش رو به قصد برکشیدن و شناساندن او و سینمایش نوشته شده است؛ سینمایی که اگر فقط یک «ناخدا خورشید» را برای ما خلق کرده بود، باید تا ابد ایستاده برایش دست می زدیم و ستایشش می کردیم.