سایه ها

او به هیچ جا تعلق نداشت، هیچ گاه عضو هیچ چیزی نبود، کارگردانی برایش یک تفریح تمام وقت بود! همواره خودش را آماتوری در سینما می دانست. درواقع برای حرفه ای ها بازی می کرد تا پول ساختن آماتورهایش را دربیاورد. همان آماتورهایی که فیلم های آن حرفه ای ها( پولانسکی، آلدریچ و... ) برابرشان مثل پروژه های بچه مدرسه ای ها بودند و هستند، از بس «جان» عزیز ما، هرچه ساخت عظیم بودند و رفیع و دست نیافتنی. او ولی فروتنی ویژه ای داشت که البته طعنه زن و شوخ طبعانه هم بود. اصرار داشت که کارگردان نیست و فقط «به درستی احساسات درونی شخص باور دارد. » همان امیال و احساسات درونی که «هرچه قدر متعالی یا نفرت انگیز باشند، برای هریک از ما مناسب اند چون احتمالن تنها چیزی هستند که عذاب وجدان مان را تسکین می دهند. » ازهمین روی باید با سینمای او از منظر خود او مواجه شد، به خاصه از اولینشان: فیلم «سایه ها» اولین فیلم بلند «جان کاساوتیس»، بدعتی بداهه پردازانه است که با اصرار و تأکید، آماتوریسمی در آن موج می زند که از الزامات چنین فیلمی ست. «ری کارنی» در مقام یکی از متخصصان بی بدیل این فیلم ‎ساز یگانه، سال های مدیدی را صرف کنکاش در فیلم کاساوتیسی و طریقت جان کاساوتیس بودن کرده است و تک نگاری «سایه ها» برآمده از دل همان مداقه هاست. کارنی در کتاب «سایه ها» نشان می دهد چه طور ابداعات کاساوتیس و بازی های او با کلیت مدیوم، منجر به شکل گیری واقعیت های زیرمتنی در متن اثر شده که درنهایت می توان گفت، منطق فیلم، منطق فروپاشی ست، برآمده از انگاره ای که نویسنده این گونه توضیحش می دهد: «درام درون درام سایه ها تعارض بین سطوح اجتماعی و اعماق عاطفی است. » این کتاب تصویر دقیقی از آغاز راه اوست؛ سایه ها برابر همه ی سینمای پیش از خودش، جامعه ی خودش و شکل زیستن مردمان خودش می ایستد، همان گونه که کاساوتیس می خواست و به آن عمل می کرد: «سبک مغزانه، خنده آور و جنون آمیز... »