سالواتوره جولیانو

فرانچسکو رزی با ساخت فیلم سالواتوره جولیانو سبک و شیوه ای را بنا گذاشت که در دهه 60 و 70 میلادی، او را به بزرگ ترین فیلمساز سیاسی دوران خود بدل کرد. او که پیش از تثبیت خود در مقام فیلمساز و فیلمنامه نویسی معتبر، دستیاری کارگردانان بزرگی چون ویسکونتی، آنتونیونی و مونیچلی را به عهده داشته، همزمان تابع نئورئالیسم ایتالیا و سنت فیلمسازی جنایی امریکاست. او با سالواتوره جولیانو رئالیسم نوینی را معرفی کرد که به شدت تحت تأثیر نئورئالیسم است اما درعین حال با بررسی مسائلی چون قانون و قانون شکنان، از الگوی بلاواسطه نئورئالیسم فراتر می رود و علاوه بر آن، علل و نتایج روش های عملکرد جامعه را روشن می سازد. سالواتوره جولیانو، راهزن سیسیلی، در این فیلم تنها در قالب جسدی در حیاط کاستل وترانو یا در سردخانه، و یا در قالب شمایلی سفیدپوش در میان صخره های کوهستان های سیسیل دیده می شود. این فیلم بیش تر از آن که به سوالات پاسخ دهد، سوال می کند و با این کار، از محدوده? سینمای سیاسی که اغلب می خواهد به مخاطبش قوت قلب بدهد فراتر می رود.