زیباشناسی هگل

کتاب حاضر شرح جامعی است بر زیباشناسی هگل در پرتو ایدئالیسم فلسفی او. هنر در کنار دین و فلسفه یکی از اجزای مقوّم فلسفه ی هگل و از مضامین محوری اندیشه های اوست. بخش نخست این کتاب مفاهیم بنیادی زیباشناسی هگل و خاستگاه های ایدئالیستی آن ها را شرح می دهد، و بخش دوم می پردازد به ایضاح آرای هگل درباره ی تکوین تاریخی هنرها در قالب تسلسل سه صورت جزئی سمبولیک، کلاسیک و رمانتیک. بخش سوم اختصاص دارد به معرفی نظام هنرهای منفرد براساس ویژگی هایی که هگل برای هریک از آن ها برمی شمارد. تحول تاریخی هنرها در این نظام بر مبنای گسترش نقش سوبژکتیویته در آن ها تبیین می شود. مالند در شرح نظریه ی مناقشه برانگیز «پایان هنر» می کوشد برداشت های سطحی از این نظریه را نقد، و نسبت آن را با فلسفه ی روح هگل برجسته کند. به این ترتیب، صورت های جزئی سه گانه ی هنر و هنرهای منفرد در فرایندی دیالکتیکی مضمحل و به سطح مفهومی بالاتری مرتفع می شوند. افزون بر اضمحلال دیالکتیکی هنرها، شرایط نامساعد تاریخی نیز مسبب زوال تدریجی آن هاست. نویسنده با بررسی موشکافانه ی زمینه و زمانه ی شکل گیری اندیشه های زیباشناختی هگل، دلایل باور او به غروب امر روحانی و طلوع امر مادی در هنرها را تبیین، و علل افول آفرینش های بزرگ هنری را تحلیل می کند و درعین حال نشان می دهد که این افول مبیّن رسیدن به آستانه ی هنر مدرن است.