زرد کرومی

نویسنده ای که بخش بزرگی از دوران زندگی اش را درگیر نابینایی و کم بینایی بود، همواره حساسیت ویژه ای نسبت به جهان پیرامون و توصیف اجزایش داشت، هرچند در بسیاری از لحظه های نوشتنش، ناامید از تصویر واقعیت محیطی که وضوحش در چشم های او ازدست رفته بود، پیشگویانه و درعین حال بسیار بدبین، آن چه نمی دید را با آن چه در ذهنش ساخته بود جایگزین می کرد و ازهمین روی دنیا را گونه ی دیگری روایت می کرد، آن هم با طعنه زنی ‎های شوخ طبعانه: «دنیای قشنگ نو»! آلدوس هاکسلی، در مقام نویسنده ای که همواره درحال توسعه ی زیبایی شناسی ایده های بزرگش درباره ی هنر، ادبیات، علم و زندگی بوده، بهترین لحظه های نویسندگی اش مربوط به دورانی ست که جوان و پرشور و البته بی رحم و متعهد به داستان گویی، می نوشت. کتاب «زرد کرومی(تابستان خاموش)» اولین رمان دوره ی آغازین نویسندگی هاکسلی ست که به شکل جالب توجهی عموم نوشته های بعدی اش ریشه در آن دارند. کتاب داستان شاعر و نویسنده ی جوانی به نام دنیس را روایت می کند که سفری ییلاقی را به عمارتی بزرگ و زیبا آغاز کرده و در میان شگفتی های این عمارت و همه ی آن منطقه ی ییلاقی، همیشه درگیر بحث های شورانگیز هنری و ادبی با ساکنین و مهمانان خانه است. البته که زرد کرومی فقط به بحث های دنیس و دیگران ختم نمی شود، بلکه هاکسلی بی وقفه درحال ایجاد گره های داستانی و توصیفات بدیع از محیط و آدم هاست که با لحظه های متضادشان، لذت خواندن یکی از بهترین رمان ‎های قرن بیستم را مهیا کرده اند.