زبان شناسی و ادبیات

مطالعه زبان شناختی ادبیات به شیوه هایی می پردازد که در آن زبان در هنر کلامی (ادبیات) به طور متفاوتی سازمان دهی می شود: فرم به زبان اضافه می شود، تغییر می یابد، ضعیف می شود و به طور متفاوتی گروه بندی می شود. این گونه های مختلف سازمان از نظر هنجاری مشمول محدودیت هایی هستند که برخی از محدودیت های شکل زبانی عمومی یا شکل زبانی خاص زبان ناشی می شوند. با این حال، اساسا شکل زبانی را می توان به هر نحوی تغییر داد، مثلا در متون آوانگارد یا تولید زبان های مصنوعی برای ادبیات. این احتمال این سوال کلی را مطرح می کند که آیا برخی سازمان های زبان ادبی از نظر شناختی شفاف هستند و برخی دیگر از نظر شناختی مبهم هستند. از میان اشکال مختلف اضافه شده، بیشترین مورد مطالعه، فرم متریک بوده است که مستلزم دسته بندی کلمات متن در خطوط است. فرم متریک یک سیستم شمارش غیرزبانی را با یک سیستم ریتمیک ترکیب می کند که سیستم های ریتمیک واج شناسی معمولی را تطبیق می دهد. بیشتر گزارش های متر روی ریتم ها تمرکز کرده اند، زیرا این ریتم ها از نظر زبانی بیشتر از شمارش (که به طور کلی نقش مهمی در زبان بازی نمی کند) دارند. خط متریک ممکن است وضعیت ویژه ای داشته باشد، به عنوان یک سطح ممتاز شناختی از گروه بندی، احتمالا به این دلیل که با حافظه فعال سازگار است.