در سایه ی اکثریت های خاموش

تعمق پیش بینی آمیز بودریار در مورد تروریسم ترس های هذیانی و شبیه سازی های سیاسی پس از 11 سپتامبر را روشن می کند. در سایه اکثریت های خاموش (1978) که یک سال پس از فوکو را فراموش کن منتشر شد، شاید مهم ترین مانیفست سیاسی-اجتماعی قرن بیستم باشد: چیزی جز پایان جامعه شناسی و سیاست نیست. انقلابیون محروم (بریگادهای سرخ، بادر ماینهوف باند) امیدوار بودند که مستقیما از طریق اقدامات تماشایی به توده ها برسند، اما پیام آنها صرفا به دست رسانه ها و دولت تبدیل شد. در یک جامعه رسانه ای معنا دیگر معنایی ندارد. ارتباطات صرفا خود ارتباط برقرار می کند. ژان بودریار از آخرین طغیان تروریسم ایدئولوژیک در اروپا استفاده می کند تا پایان «اجتماعی» را به نمایش بگذارد. زمانی که مارکس از آن به عنوان موتور تاریخ استفاده کرد، توده ها دیگر واقعیت جامعه شناختی ندارند. در جامعه رسانه های الکترونیکی، تمام توده ها می توانند انجام دهند - و تنها کاری که انجام خواهند داد - لذت بردن از این نمایش است. بودریار می نویسد: در سایه اکثریت های خاموش، «پایان ایدئولوژی ها» که در اروپا پس از حمله شوروی به مجارستان و مرگ توهمات انقلابی پس از می 1968 تجربه شد، به نتیجه نهایی خود می رسد. بودریار می نویسد، تروریسم ایدئولوژیک دیگر نماینده ای نیست. حتی خودش این فقط آخرین واکنش هیستریک به توهمات سیاسی بی اعتبار است.