درباره فردیت و فرم های اجتماعی

گئورگ زیمل در میان کسانی که سرمایه فکری مورد استفاده برای راه اندازی جامعه شناسی حرفه ای را ایجاد کردند، شاید اصیل ترین و بارورترین آنها بود. در جستجوی موضوعی برای جامعه شناسی که آن را از سایر علوم اجتماعی و رشته های انسانی متمایز کند، او زمینه جدیدی را برای کشف ترسیم کرد و به کاوش در دنیایی از موضوعات بدیع در آثاری پرداخت که تفکرات متقابل نسل های متضاد و پیش بینی شده ای از این قبیل را دارند. جامعه شناسی به مثابه فاصله اجتماعی، حاشیه نشینی، شهرنشینی به عنوان شیوه زندگی، ایفای نقش، رفتار اجتماعی به عنوان مبادله، تعارض به عنوان فرآیندی یکپارچه، برخورد دوتایی، تعامل دایره ای، گروه های مرجع به عنوان دیدگاه ها، و دوگانگی جامعه شناختی تجسم ایده هایی هستند که زیمل بیش از شش دهه پیش به آن پرداخته است. کتاب «درباره فردیت و فرم های اجتماعی»، اثری مستند و جدید از گئورگ زیمل (۱۹۱۸-۱۸۵۸)، فیلسوف و جامعه شناس آلمانی، معرفی می شود. این کتاب به انتخاب و مقدمه نویسی دونالد لوین (-۱۹۳۱)، استاد جامعه شناسی دانشگاه شیکاگو، منتشر شده است. مقالات این اثر گستره ای از آثار فلسفی، جامعه شناختی و متافیزیکی زیمل را شامل می شود و شاید باعث شود خواننده به نتیجه ای برسد که زیمل تنها برخی از ایده ها و اندیشه های خود را در آثار گسترده اش بیان کرده است. این پیش گفتار به هدف اصلاح تصاویر مغلوب و تحریف شده ای که حول شخصیت زیمل به وجود آمده اند، نگاه دارد. تأثیر نیچه بر زیمل نیز آشکار است و او مفاهیم مدرنیته را که از نظر نیچه شامل پاره شدن وحدت روح، رشد سوبژکتیویته فردی، ابزاری شدن زندگی مدرن، تبدیل ارزش های کیفی به کمی، و ضدیت زندگی مدرن با فرم می باشند، در آثار خود به کار برده است. چه بسا که این مضامین به صورت متناوب در آثار زیمل دیده می شوند. افرادی که زندگی فکری زیمل را به سه مرحله متمایز (داروینیست پوزیتیویست، نوکانتی، و برگسونی) تقسیم می کنند، این واقعیت را نادیده گرفته اند که او در طول تمام زندگی اش درگیر این مسائل بوده است. زیمل پس از نگارش «درآمدی بر علم اخلاق» به مطالعه و تحقیق درباره پیش فرض های شناختی فهم تاریخی پرداخت و نتیجه آن مسائل فلسفه تاریخ در سال ۱۸۹۲ بود که هر یک از فصل هایش به نقد سه پیش فرض اصلی در کتاب درباره تفکیک اجتماعی اختصاص داشتند. این نقدها شامل موارد زیر بودند: ۱. تمام بازسازی های تحولات تاریخی مبتنی بر فرض های پیشینی هستند؛ ۲. قوانین کلی تاریخ را نمی توان به طرزی موجه و قابل قبول صورت بندی کرد، و ۳. فرض های پیشرفت در تاریخ را نمی توان توجیه کرد. گئورگ زیمل در میان کسانی که سرمایه فکری مورد استفاده برای راه اندازی جامعه شناسی حرفه ای را ایجاد کردند، شاید اصیل ترین و بارورترین آنها بود. در جستجوی موضوعی برای جامعه شناسی که آن را از سایر علوم اجتماعی و رشته های انسانی متمایز کند، او زمینه جدیدی را برای کشف ترسیم کرد و به کاوش در دنیایی از موضوعات بدیع در آثاری پرداخت که تفکرات متقابل نسل های متضاد و پیش بینی شده ای از این قبیل را دارند. جامعه شناسی به مثابه فاصله اجتماعی، حاشیه نشینی، شهرنشینی به عنوان شیوه زندگی، ایفای نقش، رفتار اجتماعی به عنوان مبادله، تعارض به عنوان فرآیندی یکپارچه، برخورد دوتایی، تعامل دایره ای، گروه های مرجع به عنوان دیدگاه ها، و دوگانگی جامعه شناختی تجسم ایده هایی هستند که زیمل بیش از شش دهه پیش به آن پرداخته است. کتاب «درباره فردیت و فرم های اجتماعی»، اثری مستند و جدید از گئورگ زیمل (۱۹۱۸-۱۸۵۸)، فیلسوف و جامعه شناس آلمانی، معرفی می شود. این کتاب به انتخاب و مقدمه نویسی دونالد لوین (-۱۹۳۱)، استاد جامعه شناسی دانشگاه شیکاگو، منتشر شده است. مقالات این اثر گستره ای از آثار فلسفی، جامعه شناختی و متافیزیکی زیمل را شامل می شود و شاید باعث شود خواننده به نتیجه ای برسد که زیمل تنها برخی از ایده ها و اندیشه های خود را در آثار گسترده اش بیان کرده است. این پیش گفتار به هدف اصلاح تصاویر مغلوب و تحریف شده ای که حول شخصیت زیمل به وجود آمده اند، نگاه دارد. تأثیر نیچه بر زیمل نیز آشکار است و او مفاهیم مدرنیته را که از نظر نیچه شامل پاره شدن وحدت روح، رشد سوبژکتیویته فردی، ابزاری شدن زندگی مدرن، تبدیل ارزش های کیفی به کمی، و ضدیت زندگی مدرن با فرم می باشند، در آثار خود به کار برده است. چه بسا که این مضامین به صورت متناوب در آثار زیمل دیده می شوند. افرادی که زندگی فکری زیمل را به سه مرحله متمایز (داروینیست پوزیتیویست، نوکانتی، و برگسونی) تقسیم می کنند، این واقعیت را نادیده گرفته اند که او در طول تمام زندگی اش درگیر این مسائل بوده است. زیمل پس از نگارش «درآمدی بر علم اخلاق» به مطالعه و تحقیق درباره پیش فرض های شناختی فهم تاریخی پرداخت و نتیجه آن مسائل فلسفه تاریخ در سال ۱۸۹۲ بود که هر یک از فصل هایش به نقد سه پیش فرض اصلی در کتاب درباره تفکیک اجتماعی اختصاص داشتند. این نقدها شامل موارد زیر بودند: ۱.