دختری ایرانی در پاریس

"دختری ایرانی در پاریس" به قلم "شمسی عصار"، خاطراتی مملو از نوستالژی دوران گذشته است. خواننده اگر خود هم دور از وطن نزیسته باشد، به راحتی می تواند توصیفات او از زندگی در خارج از کشور و به طور کلی حس بی قراری یا بی ریشه بودن را از خلال نگارش دقیقش درک کند. آغاز کتاب "دختری ایرانی در پاریس" بسیار جالب است، زیرا "شمسی عصار" بینش و افکار خود را در مورد ورود به پاریس با خواننده به اشتراک می گذارد و متوجه تفاوت های زیاد میان تربیت سنتی خود و آزادی تازه یافته اش می شود و همچنین چالش های زندگی تک و تنها در یک مکان جدید، یافتن کار و بالاتر از همه، یافتن خود را در می یابد. او اولین ملاقات هایش را با افراد بزرگی به یاد می آورد که در پاریس با آنها مواجه شده و زندگی و فلسفه های آنها را خلاصه می کند و در مورد مرگ آنها یا نحوه ارتباطش با این افراد نیز صحبت می کند. طوری که تابلوی رنگینی از جذابیت های پاریس دهه 50 در برابر چشمان خواننده قرار می گیرد. "شمسی عصار یک ناظر با چشمانی تیزبین است و در "دختری ایرانی در پاریس"، خاطراتش را همچون سوغاتی، برای ما به ارمغان می آورد. برداشت های او با کمال در هم تنیده شده اند و یک داستان به شکلی ابریشمی روی داستان دیگر تا می خورد. نویسنده همچون یک دوست است که با هیجان زیاد، رویدادهای یک روز باشکوه را برایتان تعریف می کند. داستان او با رشته هایی از رنگ های ایرانی، اشعار شاداب آموخته شده در کودکی و عرفان بافته شده است. "شمسی عصار" بیش از هر چیز دیگری می تواند ما را به پاریسی که پیدا کرده و دوستش داشته است ببرد: نقاشی کلمات او از محله لاتین، از شلوغی ها، معصومیت و غرور زندگی "دختری ایرانی در پاریس"، دیدنی و خواندنی است.

نکوداشت های این کتاب نیز بر او فروتنانه و زنده می نویسد، گویی هیچ چیز را فراموش نکرده است، جذابیت کتاب این است که می تواند تقریبا در مورد زندگی تامل برانگیز هر دانشجوی خارجی در پاریس در دهه پنجاه باشد که با چاشنی خاطرات جذاب ایرانی که در هر لحظه ظاهر می شوند، همراه شده است و هاینریش هاینه، هنری جیمز و ارنست همینگوی همگی خاطراتی از دوران اقامت خود در پاریس نوشتند. این اثر نیز کتابی در همین سطح است تاکید می کنند.