داستان زندگی من

در اثر کوتاه "لاو شه"، نویسنده با توصیفی نیمه طنز و نیمه تلخ، زندگانی مردم و شهر پکن را در آغاز قرن بیستم روایت می کند. این دوره زمانی از تاریخ پر از تغییرات جذاب و تحولات سیاسی بود، که به وقوع افتادن امپراتوری چین و تبعات ناگزیر این تحولات عظیم منجر شد. در این دوره، جامعه چینی آرام آرام عادات و رسوم قدیمی خود را در همه ی ابعاد زندگی، از مشاغل گرفته تا سرگرمی ها و حتی ذهنیت های اجتماعی، ترک کرده و با تغییرات جدید مواجه شده است. افراد معمولی، کارمندان دولتی و دریافت کنندگان حقوق در معرض یک زندگی بسیار سخت و یکنواخت قرار گرفته اند. در این شرایط، تنها پادزهری که به آدم ها امید می دهد، لبخند و شوخی است. راوی داستان، که پنجاه ساله شده و تجربیات زیادی از زندگی داشته، با لبخندی بر لب داستان خود را شروع می کند. تلفیق لحن نیمه طنزی و نیمه تلخی در داستان به تاثیر زیبایی در آن می افزاید. انگار که زندگی به چنین شیوه ای جلوه داده می شود که بهترین راه برای رو به رو شدن با آن، خنده و لبخند زدن است.