خاستگاه

استانیشیچ در رابطه با این کتاب می نویسد:خاستگاه کتابی است درباره روستایی که تنها سیزده نفر در آن زندگی می کنند، کشوری که دیگر وجود ندارد، خانواده پراکنده ام. کتابی است درباره این سئوال که چه چیزهایی به من تعلق دارد، تصویری شخصی با نیاکانم، یک تصویر شخصی شکست خورده. خاستگاه کتابی است درباره وطن هایم در خاطرات و خیالات. کتابی درباره زبان و شرم، رسیدن و از عهده برآمدن، خوشبختی و مرگ، کتابی است درباره کار سیاه، زنجیره جوانان و تابستان های بسیار... خاستگاه خداحافظی است از مادربزرگ مبتلا به دمانسم. در حین این که من در حال جمع آوری خاطرات هستم او آن ها را فراموش می کند. خاستگاه غم انگیز است چون برایم یادآور چیزهایی است که دیگر نمی شود داشتشان. مرده ها در خاستگاه حرف می زنند...