حرف اول اسمش نون بود

«حرف اول اسمش نون بود» نوشته ی حافظ خیاوی شامل هشت داستان کوتاه به هم پیوسته است. این نویسنده را مخاطبان جدی ادبیات داستانی ایران با مجموعه داستان موفق «مردی که گورش گم شد» می شناسند. خیاوی اهل خیاو (مشکین شهر از توابع استان اردبیل) است. او در اکثر آثار خود به شهر زادگاهش می پردازد و همشهری هایش را در روایت های داستانی خودش وارد می کند و از فضا و موقعیتی می نویسد که از آن شناخت دارد. بنابراین، می توان او را نویسنده ای اقلیمی دانست. او خاطرات و تخیلاتش را با خاطرات و ماجراهای دیگران درهم ادغام می کند و واقعیت و جهانی تازه خلق می کند. این مجموعه داستان نیز در ادامه ی مسیر نویسنده، پیشنهادهایی تازه برای مخاطبانش دارد. او در داستان های به هم پیوسته ی این مجموعه به سراغ زیست آدم ها در شهرستان رفته، فضای داستان ها براساس تجربه ی زیسته ی نویسنده شکل گرفته اند. سختی ها و خوشی های زیستن در شهری کوچک برای فردی که از محیط خود جدا افتاده و زیست فکری خاص خودش را دارد، از مهم ترین مضامین داستان های این مجموعه است. نویسنده ای که نوعی انزوا را تجربه می کند و نسبت خانواده و اجتماع با او، روایت داستان را پیش می برد. داستان هایی تکنیکی که تکنیک در آن ها به چشم نمی آید و در خدمت روایتی صمیمانه است که خواننده را با خود همراه می کند. نویسنده به شکلی طنزآمیز و درعین حال با ته مایه ای از تلخی به پیامدهای داستان نویسی در محیط شهرستان و بازنگری مسیری که تاکنون طی کرده، می پردازد. نویسنده در داستان از آدم ها و اسامی زیادی نام می برد، اما به شکلی آگاهانه از آن ها می گذرد. آن چه برای او اهمیت دارد، روایت داستان است و داستان او مجالی به پرداختن به این آدم های متنوع نمی دهد، حضور آن ها در خدمت پررنگ کردن حضور راوی/ نویسنده است. روایت داستان گاهی با یک جمله ی مفصل و طولانی پیش می رود و خواننده را نیز در این مسیر با خودش همراه می کند. علاوه بر این، دیالوگ ها نیز به گونه ای هستند که داستان را پیش می برند و در خدمت داستان و شخصیت پردازی هستند. «حرف اول اسمش نون بود» مجموعه داستانی است با فضا و مضمون هایی غیرتکراری که خواننده را به محیط کوچک یک شهرستان می برد و با شخصیت ها و آدم هایی صمیمی و جذاب آشنا می کند. این مجموعه انتخاب مناسبی برای علاقمندان به داستان های کوتاه فارسی است.