جودی مریخی می شود

کتاب جودی مریخی می شود، طبق معمول با شرح بی حوصلگی ها و بدقلقی های جودی آغاز می شود: «او، جودی دمدمی، سرحال نبود. دل و دماغ نداشت. انگار که آب نبات ترش توی دهانش باشد، اخم هایش حسابی تو هم بود. » در ادامه، دلیل بی حوصلگی جودی آشکار می شود: ماجرا از این قرار است که صبح همان روز، از جودی و دوستانش در مدرسه عکس هایی گرفته اند. جودی بعد از دیدن عکس ها، به این فکر می افتد که در آن ها آنطور که دلش می خواسته، یعنی همانقدر زیبا و جذاب که حقیقتا هست، نیفتاده! واقعیتی که به او دلیلی برای غر زدن می دهد. اما این ماجرای اصلی کتاب نیست. قصه زمانی شروع می شود که جودی، بنا به دلایلی که خودتان شرحش را خواهید خواند، مجبور می شود برای چند روز دست از اخلاق (جسارتا!) گند خود بشوید و اصطلاحا، مثل بچه ی آدم رفتار کند. بله؛ قطعا باورش دشوار است. اما درست شنیدید: جودی قصد دارد مثل بچه ی آدم رفتار کند! و این یعنی: دمدمی بودن، مدام نق زدن، دیوار صاف را بالا رفتن، پدر و مادر و برادر بیچاره را ذله کردن و غیره و غیره، موقتا تعطیل! به نظر شما چنین چیزی برای بچه ای به شیطنت جودی ممکن است؟ احتمالا نه. اما اگر او سرگرمی ای برای خودش دست وپا کند، مثلا مدتی با بافتنی انگشتی اش مشغول شود، شاید کمی آرام بگیرد. اما دختری مثل جودی، می تواند از بافتنی انگشتی هم بهانه ای برای دیوانه بازی بسازد!...

نکوداشت های این کتاب نیز بر حتی طرفداران جدید جودی هم غواصی در این سری را در اواخر بازی لذت بخش می دانند و نوشته های هیجان انگیز مک دونالد، با جریانی پنهانی از درک و همدردی با مبارزات سرکوب ناپذیر جودی، و نقاشی های خطی پرانرژی رینولدز، ورود برنده دیگری را در این مجموعه محبوب ایجاد می کند تاکید می کنند.