تو آنجا نبوده ای

هنوز تصورش برایم محال است که آدم هایی که کاری ترین زخم ها و رنج ها را به ما دادند و جانمان را متلاطم کردند روزگاری برایمان به کلی غریبه بوده اند و اصلا وارد زندگی مان نشده بودند. چه بسا آن سال ها صد جا از کنارشان رد شده باشیم، به آن ها آدرس داده باشیم، دری را برایشان باز کرده باشیم، در کنسرتی شلوغ بلند شده باشیم تا رد شوند و سر جایشان بنشینند، بی آن که لحظه ای از ذهنمان بگذرد این همان کسی ست که مقرر است بلایی بر سرمان بیاورد که دیگر نتوانیم با کسی آنچنان صمیمی شویم و دل به او بدهیم. حاضرم چند سال از سال های پایانی عمرم را بدهم ولی در عوض بتوانم بازگردم به آن شب بارانی، و لحظه را نگه دارم، وقتی بعد نوشیدن قهوه هر دو زیر طاقی پالتوهایمان را روی سر کشیدیم و زیر باران دویدیم، و من تقریبا بی اختیار گفتم هنوز نمی خواهم شب به خیر بگویم، هرچند دیگر سپیده زده بود.