توسعه و خوشبختی در میان ایرانیان

بر اساس توصیه ی سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۱ و با توجه به مطالعات فراوان، امروزه اهمیت ویژه ای به میزان "احساس خوشبختی" در کشورها داده می شود. این کتاب به منظور بررسی این مسئله نوشته شده است که چرا ایرانیان از سال ۱۳۵۳ تاکنون احساس خوشبختی مطلوبی ندارند. نویسنده به اعتقاد خود معتقد است که اگر مفهوم خوشبختی، آرمان شهر و رابطه ی آرمان با واقعیت مورد تدقیق قرار گیرد و در یک مطالعه ی تاریخی ـ فرهنگی، تلقی ایرانیان از این مفاهیم بررسی شود و آفات مهم جامعه ی کنونی شامل عوام گرایی، بحران فرهنگی و محدودیت بیان و نقش این آفات در میزان احساس خوشبختی تحلیل شود، نور آگاهی بر وضعیت پرابهام و بغرنج کنونی و نابسامانی های موجود پرتو می اندازد و زوایای پنهان و غفلت آشکار می شود.