تصویر خوانی

مانگوئل در این کتاب می کوشد تا به میانجی دوازده اثر هنری از هنرمندانی نام آشنا همچون پیکاسو، کاراوادجو و پیتر آیزمن تا هنرمندانی کم تر شناخته شده همچون مرینا گارتنر، لاوینیا فونتانا و آلیژا جینو، بر پیوند و تعامل میان تصویر هنری و کنش خواننده تأمل کند. منظومه ای که در ذهن مانگوئل با نگریستن به هر یک از این آثار شکل می بندد به یمن دانش پروپیمان او بدل به گستره ای می گردد سرشته شده از هنر، ادبیات، تاریخ، فلسفه و الاهیات، منظومه ای مرکب از داستان ها، تصویرها و پرسش هایی که تلاقی شان نقبی تازه به اثر می گشاید، منظومه ای که در پرتو اخترانش مانگوئل گاه احساس می کند اثری که بدان می نگرد در آستانه ی پذیرش روشنایی است و گاه البته اذعان می کند با هر قدمی که به سوی اثر برمی دارد اثر یک قدم به جانب تاریکی عقب می نشیند. در تاریک روشنای این مسیر، به زعم او نگاه کردن به تصویرها یکی از راه های خواندن جهان است.