تاریخ طنز در ادبیات فارسی

دکتر حسن جوادی، در پی یک دهه پژوهش همه جانبه، در کتاب تاریخ طنز در ادبیات فارسی به روشنی نشان می دهد که پیشینه طنز در ایران محدود به نوشته های عبید زاکانی و معدودی دیگر نیست. بلکه ده ها نویسنده ایرانی طی هزار سال شرایط خفقان و محدودیت های سیاسی حاکم بر جامعه را در آثار خود با طنز منعکس کرده اند. نویسنده تعریف جامعی از طنز و تمایز دقیق آن از هجو و هزل را به دست می دهد و جایگاه طنز و انتقاد اجتماعی را در متون داستانی و نمایشی، به ویژه در عرصه مذهب، سیاست و زنان، نشان می دهد. او گزیده ای از تصاویر کارتونی در نشریات قدیم را نیز فراهم آورده است. از ویژگی های این کتاب پرداختن به جزئیات و بررسی شباهت ها و تفاوت های تکنیک و فرم طنز در آثار ایرانی و غربی است. نویسنده به دقت نشان داده که چگونه شاعران و نویسندگان فارسی زبان در برابر جور و ستم حاکمان دلاورانه پایداری کرده اند.