بوفالوی امریکایی

نمایشنامه ی «بوفالوی امریکایی» اثر دیوید مامت، یکی از مهم ترین و شاخص ترین آثار تئاتر معاصر آمریکاست که در سال ۱۹۷۵ نوشته شد و به سرعت جایگاه خود را در ادبیات نمایشی قرن بیستم تثبیت کرد. این نمایشنامه که در فضایی بسته و تنها با سه شخصیت مرد شکل می گیرد، تصویری تلخ، خشن و واقع گرایانه از فروپاشی اخلاق، رفاقت و رویای آمریکایی ارائه می دهد. دیوید مامت با زبانی تیز، برهنه و آمیخته به گفت وگوهای بریده بریده و اصطلاحات کوچه بازاری، جهانی از آدم های شکست خورده را خلق می کند که در تلاش اند با چنگ زدن به فرصت های کاذب، کرامت ازدست رفته ی خود را بازیابند. داستان در مغازه ی درهم وبرهم یک سمسار به نام دان رخ می دهد. دان و دوست وفادارش، باب، در پی فروش یک سکه ی قدیمی و کمیاب موسوم به "بافلو نیکل" هستند. دان به واسطه ی ی که یک مشتری برای سکه پرداخته، گمان می برد آن مشتری سکه ای ارزشمند را ارزان خریده و حالا قصد دارد با کمک باب آن را از او پس بگیرد-نه با مذاکره، بلکه با دزدی. اما با ورود شخصیت سوم، تیچ، که مردی پرخاشگر، خودنما و مستعد خشونت است، نقشه به تدریج تغییر می کند و حال وهوای نمایش به سوی درگیری، تردید و خیانت سوق پیدا می کند. تیچ جای باب را در نقشه می گیرد و با ادعای تجربه، زمام امور را در دست می گیرد، اما از همان ابتدا آشکار است که کنترل هیچ چیز واقعا در اختیار او نیست. در دل گفت وگوهای پرکشمکش میان این سه نفر، نمایش به صورت غیرمستقیم پرسش های بنیادینی را درباره ی اخلاق، اعتماد، مردانگی، و ارزش انسانی در جهانی سرمایه دارانه مطرح می کند. سکه ی «بافلو» تنها یک شیء نیست؛ نمادی است از اعتبار گمشده، رویای دست نیافتنی موفقیت، و تلاش برای جبران شکست های شخصی. آنچه در ابتدا به عنوان یک «سرقت ساده» طرح می شود، به تدریج به آشکارسازی ترک های عمیق روانی و اخلاقی میان شخصیت ها تبدیل می گردد. هر سه مرد، هرچند به ظاهر رفیق، در واقع رقبایی هستند که زیر پوست رابطه شان پر از سوءظن، توهین، و نیاز به اثبات برتری است. ممت این روابط را با زبانی ریتم دار، نفس گیر و به شدت طبیعی روایت می کند-زبانی که در آن، مکث ها، تکرارها و سکوت ها به اندازه ی کلمات معنا دارند. نمایشنامه ی «بوفالوی امریکایی» نه تنها تصویری از فروپاشی یک نقشه ی کوچک جنایی است، بلکه نمایش فروپاشی اعتماد، معنای رفاقت، و مرزهای اخلاقی در دنیایی است که در آن بقا به هر ی توجیه پذیر به نظر می رسد. شخصیت ها در نهایت نه سکه را به دست می آورند، نه چیزی را می دزدند، بلکه تنها چیزی که باقی می ماند، انبوهی از زخم های روانی، توهین های بر زبان آمده، و رابطه هایی است که دیگر ترمیم پذیر نیستند. این نمایشنامه با وجود کوتاهی، در خود جهان کوچکی از کشمکش های طبقاتی، هویت فردی و افول ارزش ها را فشرده کرده است. در نهایت، «بوفالوی امریکایی» اثری است درباره ی مردانی که در سایه ی شکست های خود، به خشونت و خیانت پناه می برند، و در جهانی که ارزش انسان با دارایی اش سنجیده می شود، حتی کوچک ترین رویاها نیز ممکن است به فاجعه ختم شوند. نمایشی تلخ، انسانی، و هنوز هم تکان دهنده، که زبان مامت و فضای حاکم بر آن، آن را به اثری کلاسیک و ماندگار بدل کرده است.

در معرفی این اثر به نکاتی مانند برنده ی جایزه ی نمایشنامه حلقه ی منتقدین آمریکا 1977 و برنده ی جایزه Obie سال 1976 اشاره شده است.