به من نگاه کن

«به من نگاه کن» رمانی ایرانی از الهام فلاح است. مضمون اصلی این رمان بیماری اوتیسم است. نویسنده سعی کرده است، در قالب رمانی خوش خوان به بیماری اوتیسم و مشکلاتی بپردازد که برای اطرافیان بیمار ایجاد می کند. غزاله و ابراهیم، شخصیت های اصلی رمان، زن و شوهری هستند که مثل بسیاری از زن و شوهرهای دیگر، مشکلات خاص خودشان را دارند. غزاله، نویسنده است و در دفتر نشر کار می کند. او با مشورت و تحت نظر دکتر روان شناس، قرص می خورد و سعی می کند، تعادلی نسبی در حال روحی خودش ایجاد کند. از طرفی، ابراهیم با کار کردن غزاله مخالف است و دلش بچه می خواهد. وقتی غزاله باردار می شود، مجددا حال روحی اش بهم می ریزد، او در تلاش است تا از شر بچه خلاص شود، به گمان او، با آمدن بچه، تمام ثباتی نسبی که بعد از چند سال، به آن رسیده است، از بین می رود. تا این که در موقعیتی گیر می کند که تصمیم می گیرد بچه را نگه دارد. ابراهیم و غزاله، نام بچه را «نگاه» می گذارند. نگاه تا دو سالگی حرکات عادی ندارد، او به هیچ کسی نگاه نمی کند، واکنش نشان نمی دهد و حرف نمی زند، غزاله و ابراهیم سعی می کنند همه چیز را عادی تلقی کنند تا این که... یکی از اختلالاتی که این روزها رو به افزایش است، اختلال اوتیسم یا درخود ماندگی است. این بیماری یک بیماری عصبی، رفتاری است که با اختلالات ارتباطی همراه است. برخی از نویسنده ها و کارگردان ها، این اختلال را دستمایه ی اثرشان قرار داده اند و داستان ها و فیلم هایی پیرامون آن ساخته اند تا برای مخاطب ابعاد ناشناخته ی آن کمی ملموس تر شود. الهام فلاح نیز در رمان «به من نگاه کن» به سراغ همین موضوع رفته است و سعی کرده است در رمانش، به عواقب و جنبه های گوناگون آن بپردازد. در کنار پرداختن به موضوع اصلی، افسردگی، بدبینی شدید، اعتیاد، جدایی و... از مضامین فرعی رمان فلاح هستند. صرف نظر از این که آیا تمام روابط علت و معلولی در داستان درآمده است یا نه، و صرف نظر از برخی شخصیت ها که تک بعدی می نمایند، می توان «به من نگاه کن» را رمانی در سبک رئالیسم اجتماعی قلمداد کرد. رمانی که سعی دارد در قالب داستانی سرگرم کننده و پرکشش، اطلاعاتی دقیق از اختلال اوتیسم به مخاطب بدهد. تعلیق، تصاویر زنده، نثر ساده و... همگی دست به دست هم داده اند تا خواننده بتواند رمان «به من نگاه کن» را تا انتها بخواند و از پایان غافل گیر کننده آن، به فکر فرو رود.