به رسم «حقیقت» و «زیبایی»

انقلاب ۵۷، به راهی افتاد که من از وی جدا ماندم؛ دلایلش بماند. خوئی ازجمله کسانی بود که رفتن را به ناگزیر ماندن ترجیح داد و ناچار راهی غربت و دنیای مهاجرت شد. شاید بیش از دو دهه، دورادور از او خبر داشتم و خواندن شعری و دیدن کتابی از او در اینجاوآنجا. از پس این سال ها که خود را یکی از شاگردان وی می دیدم، با خود درآمدم که برای شناخت نسل امروز از خوئی و شعرش باید کاری کرد و به انتظار حرکت دیگری نماند. اندوخته ها و به یاد مانده ها از منش و شعر خوئی هنوز از یادم نرفته بود. در این میانه محمدعلی جعفریه (مدیر نشر ثالث) که در قلمروی «زندگی و شعره بسیاری از شاعران آثاری به یادماندنی به چاپ رسانده بود، پیشنهادی هم در خصوص تدوین «زندگی و شعر خوئی» را به من داد. من هم که پس زمینه و انگیزه این کار را در خود بایگانی کرده بودم بیدار شدم و پذیرفتم که دست به این حرکت کوچک بزنم. با این سابقه و دانش اندکی که داشتم، شروع به کار کردم و با خود گفتم در طول راه از استاد هم خبری بگیرم و از دوستان دور و نزدیک نیز در تهیه منابع کمکی طلب کنم. با چنین دستمایه ای کار را آغاز کرده ام