بهای زندگی

برای زیستن چه بهایی باید بپردازیم؟ زیستن نه به معنای زنده بودن صرف و گذران امور روزمره، بلکه زیستی اصیل، مستقل، آزاد و شایسته. برای دبورا لوی، نویسندهٔ بریتانیایی تبار زادهٔ آفریقای جنوبی، پاسخ به این پرسش کار ساده ای نیست. او در بهای زندگی، جلد دوم از سه گانهٔ اتوبیوگرافیک درخشان و تحسین شده اش، از این هزینه حرف می زند؛ از آن چه باید کنار بگذارد، از آن چه باید از نو بسازد، و از آن چه باید بشکند تا خود را در قالب زنی مستقل و نویسنده ای آزاد بازیابی کند. بهای زندگی خاطره نویسی به سبک کلاسیک و سرگذشت نامه نیست؛ نوعی خودنگاری است آمیخته با شعر، تحلیل، روایت و تأمل. جستاری است بلند دربارهٔ میانسالی، تنهایی، مادربودن، جدایی، نوشتن و زیستن در جهانی که هنوز هم صدای زنان را در حاشیه می خواهد. در این کتاب لوی دربارهٔ سال های پس از جدایی از همسرش و بازسازی زندگی در میانسالی می گوید. روزهایی که همراه با دخترهایش به آپارتمانی قدیمی و کوچک در شمال لندن اسباب کشی کرد، دوچرخه سواری یاد گرفت، و در حین مواجهه با اندوه، مسئولیت و نگاه جامعه به زنی تنها، تلاش کرد بنویسد. اما بهای زندگی فقط سیر وقایع زندگی نیست؛ دربارهٔ زبان روایت زندگی است. لوی با نثری شاعرانه، موجز و چندلایه تصویرهایی تکه تکه از روزمرگی اش ارائه می دهد. او زبان را ابزاری برای بازآفرینی واقعیت می داند و نشان می دهد می توان با کلمات، شکلی دیگر از بودن را مجسم کرد... او با نگاهی نافذ و گاه شوخ و بازیگوش به جزییاتی ساده می پردازد که بدل می شوند به گره های استعاری بزرگ تر: خانه، استقلال، صدای زنانه و بدن زن در فضای عمومی. برای زیستن چه بهایی باید بپردازیم؟ زیستن نه به معنای زنده بودن صرف و گذران امور روزمره، بلکه زیستی اصیل، مستقل، آزاد و شایسته. برای دبورا لوی، نویسندهٔ بریتانیایی تبار زادهٔ آفریقای جنوبی، پاسخ به این پرسش کار ساده ای نیست. او در بهای زندگی، جلد دوم از سه گانهٔ اتوبیوگرافیک درخشان و تحسین شده اش، از این هزینه حرف می زند؛ از آن چه باید کنار بگذارد، از آن چه باید از نو بسازد، و از آن چه باید بشکند تا خود را در قالب زنی مستقل و نویسنده ای آزاد بازیابی کند. بهای زندگی خاطره نویسی به سبک کلاسیک و سرگذشت نامه نیست؛ نوعی خودنگاری است آمیخته با شعر، تحلیل، روایت و تأمل. جستاری است بلند دربارهٔ میانسالی، تنهایی، مادربودن، جدایی، نوشتن و زیستن در جهانی که هنوز هم صدای زنان را در حاشیه می خواهد. در این کتاب لوی دربارهٔ سال های پس از جدایی از همسرش و بازسازی زندگی در میانسالی می گوید. روزهایی که همراه با دخترهایش به آپارتمانی قدیمی و کوچک در شمال لندن اسباب کشی کرد، دوچرخه سواری یاد گرفت، و در حین مواجهه با اندوه، مسئولیت و نگاه جامعه به زنی تنها، تلاش کرد بنویسد. اما بهای زندگی فقط سیر وقایع زندگی نیست؛ دربارهٔ زبان روایت زندگی است. لوی با نثری شاعرانه، موجز و چندلایه تصویرهایی تکه تکه از روزمرگی اش ارائه می دهد. او زبان را ابزاری برای بازآفرینی واقعیت می داند و نشان می دهد می توان با کلمات، شکلی دیگر از بودن را مجسم کرد... او با نگاهی نافذ و گاه شوخ و بازیگوش به جزییاتی ساده می پردازد که بدل می شوند به گره های استعاری بزرگ تر: خانه، استقلال، صدای زنانه و بدن زن در فضای عمومی.