بهانه ها و بهانه های تازه

کتاب بهانه ها و بهانه های تازه اثر آندره ژید و ترجمه ی رضا سیدحسینی است. آندره ژید در پاریس به دنیا آمد. پدرش از اهالی نرماندی و مادرش از مردم جنوب فرانسه بود. والدینش دیدگاه های متفاوتی داشتند. پدر که شبانه روز مشغول کار بود، تربیت آندره را به مادر سخت گیر و به شدت مذهبی اش سپرد. آن ها پیرو مذهب پروتستان و مقید به اجرای دقیق مناسک مذهبی بودند؛ اما پسرشان از کودکی سرکش بود و زیر بار تعلیمات مذهبی نمی رفت. روزگار پسر پس از مرگ پدرش سیاه شد. سختگیری مادر برای اجرای دقیق مناسک مذهبی و تحصیل در مدرسه به حدی رسید که آندره به دلیل بروز حمله ی عصبی در آسایشگاه روانی بستری شد. او به کمک معلم سر خانه کتاب هایی به دست آورد که او را به مطالعه و نویسندگی علاقه مند کرد. در بیست سالگی نویسندگی پیشه کرد. اگرچه آثار ابتدایی اش چنگی به دل نمی زد، طرفدارانی هم پیدا کرد. نقطه ی عطف زندگی و نویسندگی ژید سفر و زندگی دوساله در تونس بود. در بازگشت به پاریس موجود تازه ای شده بود؛ فارغ از قید و بندهای روحی و جسمی. او مائده های زمینی، دخمه های واتیکان و… را نگاشت. در این میان مقالات زیادی برای روزنامه ها و مجلات می نوشت و نامه های چند ده صفحه ای برای دوستانش می کرد. آندره ژید به عادت مألوف، یادداشت های روزانه را در کتابچه ای آبی رنگ ثبت و ضبط می کرد. پس از مرگ ژید در سال 1951، آثار او دست به دست می شد و علاقه مندان بی شماری یافته بود. یکی از آن ها مجموعه مقالاتی است که از میان کتاب های بهانه ها، بهانه های تازه، برخوردها و ادبیات متعهد جمع آوری شده و زیر عنوان بهانه ها و بهانه های تازه منتشر شده است. مطالب این اثر عبارت اند از: درباره ی تأثیر در ادبیات، یادی از استفان مالارمه و اسکار وایلد، تحول تئاتر، ناسیونالیسم و ادبیات، مرگ شارل لویی فیلیپ، پل والری، اندرزها به نویسنده ای جوان و…