بن‎بست

«بن بست» (Dea end)، تریلری روان شناختی و تک پرده ای به قلم ریچارد پارسونز است که نخستین بار در سال ۱۹۹۳ در قالب مجموعه ای با عنوان Rialto; Mortmain; Deadend و به همت انتشارات ساموئل فرنچ منتشر شد آمد. این نمایشنامه، برای دو بازیگر یک زن و یک مرد طراحی شده و در فضای بسته ی یک کلبه ی روستایی در انگلستان جریان دارد. داستان حول شخصیت آرابلا اسنلگرو، زنی منزوی و ظاهرا محترم، شکل می گیرد. با ورود برایان ودمور، بازرس سازمان تأمین اجتماعی، نظم زندگی روزمره ی او برهم می خورد. بازرس در مورد مستمری ای که آرابلا برای مادر سالمند خود دریافت می کند، مشکوک است به ویژه از آنجا که هیچ کس مادر را ندیده یا خبری از او ندارد. در ادامه، روند بازجویی ساده به نبردی روانی بدل می شود، جایی که حقیقت و دروغ، واقعیت و خیال درهم می آمیزند و نمایشنامه با یک پیچش غافلگیرکننده به اوج می رسد. «بن بست» به مضامینی چون انزوا، گسست هویتی و نقش هایی که آدم ها در جامعه بر خود تحمیل می کنند می پردازد. فضای محصور کلبه، حس خفگی و سوءظن را تشدید کرده و زمینه ساز تنشی خزنده میان دو شخصیت می شود. دیالوگ های تیز و موجز پارسونز، به جای روایت گویی صریح، به لایه های زیرین روان شخصیت ها نفوذ می کند و در سکوت ها، مکث ها و کنایه ها، بار معنایی اصلی را منتقل می سازد. این سبک مینیمالیستی، یادآور نمایشنامه های روانکاوانه ی بریتانیایی دهه های پایانی قرن بیستم است. «بن بست» با فضاسازی دقیق، دیالوگ های حساب شده و تعلیق روانشناختی عمیق، نمایشی ست کم حجم اما پراثر. این اثر نه تنها برای بازیگران و کارگردانان علاقه مند به درام شخصیت محور مناسب است، بلکه مخاطبانی را که در پی واکاوی تاریکی های ذهن انسان هستند نیز جذب می کند. بن بست، اگرچه کوتاه است، اما مخاطب را تا آخرین لحظه درگیر تنش، راز و بازی های ذهنی نگه می دارد.