برساخت اصالت

این کتاب به دنبال آشکار ساختن ابعادی از تاریخ اجتماعی ایران به میانجی موسیقی است. اینکه چگونه این موسیقی که خود دست پرورده ی نهادهای فرهنگی پهلوی دوم بود به صدای غالب در انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ تبدیل می شود. بحث اصلی نویسنده حول موسیقی «اصیل» می گردد که معمولا مخاطبان آن را با نام «موسیقی سنتی» می شناسند. موسیقی اصیل یکی از نام های موسیقی کلاسیک ایرانی است که تاریخی کم و بیش شصت ساله دارد و موسیقی دانان مشهور آن را افرادی مانند محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی، حسین علیزاده، پرویز مشکاتیان و شهرام ناظری تشکیل می دهند. این موسیقی دانان نمایندگان جریان اصلی موسیقی ایرانی، دست کم در دوران بعد از انقلاب ۱۳۵۷ بوده اند و تلقی خاصی از موسیقی ایرانی را وارد تاریخ گرده اند که نویسنده از آن با عنوان «اصیل» نام برده است. «اصالت» مهم ترین، پرتکرارترین و مسئله دارترین مفهومی است که زندگی اجتماعی و تاریخی این جریان به میانجی آن آشکار می شود. اما مفهوم اصالت تاریخی دیرینه تر از شصت سال اخیر و ابعاد ی ورای تداعی های صرف موسیقایی آن دارد. رد پای این مفهوم را می توان در اولین تأملات تاریخی در عصر مشروطه و تمام دوران پهلوی، انقلاب ۱۳۵۷ و حتی امروز شناسایی کرد. این کتاب با فصلی درباره ی کنگره بین المللی موسیقی تهران در سال ۱۳۴۰ آغاز می شود و با فصولی در مورد عارف قزوینی، علینقی وزیری و مفاهیمی مثل ابتذال و برساخت اصالت ادامه می یابد. علاوه بر اینها، مطالعه ی جامعه شناختی ایران در دهه های پس از کودتا و نگاهی به نهادهایی چون مرکز حفظ و اشاعه ی موسیقی در ایران نیز از موضوعات این کتاب است. این کتاب به طور کلی با تمرکز بر جایگاه اجتماعی موسیقی و موسیقی دانان ملی در تاریخ معاصر ایران، لحظاتی از گفتار موسیقی ملی ایران را برجسته می کند و شمایلی از تداوم سلطه و مقاومت اجتماعی در قرن گذشته را به خوانندگان ارائه می دهد.