بدن تکه تکه شده

با پایان قرن هجدهم احساس اضطراب و بحران، ذهن نویسندگان و هنرمندان اروپایی را در مورد رابطه با گذشته ی قهرمانانه، از دوران باستان، به خود مشغول کرد. عظمت آن سنت فکری دیگر نمی توانست در چارچوب زمان حال قرار گیرد و هنرمندان احساس غوطه ورشدن در موفقیت قهرمانانه ی گذشته داشتند. با شروع از هنرمندانی مانند فوسلی، این به زودی در هنر منعکس شد. تصویر جزئی، "محصول"، تکه تکه شدن، ویرانی و مثله کردن - همه دلتنگی و غم از دست دادن یک کلیت ناپدید شده را نشان می دادند، یک کلیت آرمانی و اتوپیایی. غالبا، چنین احساساتی با تخریب عمدی ابراز می شدند و این روش جدیدی برای دیدن شد: مفهوم مدرن. "محصول" یک دیدگاه متمایز مدرن از جهان را می ساخت، جوهر مدرنیته را تشکیل می داد. انقلاب فرانسه نه تنها یک واقعه تاریخی بود که تقطیع عمدی را ایجاد و شرع کرد، بلکه در بعضی موارد عکس آن بود: ژاک-لوئیس دیوید و دیگر هنرمندان نئو کلاسیک، حداقل به صورت تمثیلی و استعاره، سعی کردند پیوند خراب شده با آن کل به ظاهر اتوپیایی را ترمیم کنند. کتاب بدن تکه تکه شده نوشته ی لیندا ناکلین این تحولات را ردیابی می کند، همانطور که در بازنمایی شخصیت انسان - تکه تکه، مثله شده و فتیشیستیک - نگاهی به کار تولید شده توسط هنرمندان از نو کلاسیسیسم و رمانتیسیسم گرفته تا امپرسیونیست ها، پست امپرسیونیست ها، سورئالیست ها و فراتر از آن بیان شده است دارد، سعی می کند به تحلیل این مسئله بپردازد.