بحران روایت بحران

کتاب «بحران روایت بحران» نوشته ی متیو دبلیو. سیگر و تیموتی ال. سلنو اثری پژوهشی در حوزه ی ارتباطات بحران است که بررسی می کند انسان ها چگونه از طریق روایت سازی، تجربه ی بحران ها را معنا می کنند. نویسندگان بحران را نه فقط به عنوان یک رویداد ناگهانی و مخرب، بلکه به عنوان وضعیتی می دانند که نظم معمول زندگی را برهم می زند و باعث می شود افراد و جوامع برای بازسازی معنا، داستان هایی تازه خلق کنند. در این کتاب روایت ها به منزله ی ابزاری معرفی می شوند که به جامعه کمک می کنند خسارت ها را بفهمد، مقصران را شناسایی کند و مسیر بازسازی را مشخص سازد. نویسندگان توضیح می دهند که چگونه بحران ها خلأیی ارتباطی ایجاد می کنند و در پی آن روایت های مختلف از سوی گروه های گوناگون شکل می گیرند؛ از روایت های رسمی دولت ها و سازمان ها گرفته تا روایت های شخصی بازماندگان. این روایت ها به مرور وارد فضای عمومی می شوند و با یکدیگر رقابت می کنند تا تعیین کنند چه کسی «مقصر» است، چه چیزی باید اصلاح شود و چه معنایی باید از بحران استخراج گردد. سیگر و سلنو ساختار مشترک این روایت ها را بررسی می کنند و نشان می دهند که عناصری مانند شخصیت، زمینه، تعارض و نتیجه چگونه در شکل گیری ادراک جمعی از بحران نقش دارند. نویسندگان چند نوع روایت اصلی را معرفی می کنند: روایت های سرزنش که بر مسئولیت و خطا تأکید دارند، روایت های قربانی که بر درد و همدلی تمرکز می کنند، روایت های قهرمانانه که از شجاعت و ایثار می گویند، روایت های یادمانی که حافظه ی جمعی را تثبیت می کنند و روایت های بازسازی که بر احیا و آینده نگری تکیه دارند. این الگوها با مثال های واقعی مانند حملات ۱۱ سپتامبر، فاجعه فوکوشیما و توفان کاترینا توضیح داده می شوند تا نشان داده شود چگونه هر روایت بر شکل گیری سیاست ها و واکنش عمومی اثر می گذارد. کتاب در پایان بر نقش روایت در بازسازی اجتماعی تأکید می کند. نویسندگان معتقدند شناخت سازوکار روایت ها برای مدیران بحران، رسانه ها و عموم مردم ضروری است، زیرا روایت ها می توانند یا به ترمیم و یادگیری جمعی منجر شوند یا باعث تشدید اختلاف و بی اعتمادی گردند. به طور کلی، اثر سیگر و سلنو بحران را به عنوان فرآیندی ارتباطی ترسیم می کند؛ فرآیندی که در آن جامعه از طریق گفتن و بازگفتن داستان ها، از ویرانی به سوی بازسازی حرکت می کند.