با کاروان حوله

نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر هر آنچه ناصح مشفق بگویدت بپذیر ز وصل روی جوانان تمتعی بردار که در کمینگه عمر است مکر عالم پیر معاشری خوش و رودی بساز می خواهم که درد خویش بگویم به ناله بم و زیر