ایران در دوره ناصرالدین شاه

دوره ی ناصرالدین شاه، یکی از مهم ترین و پرتحول ترین دوره های تاریخ ایران است که از سال ۱۲۴۳ تا ۱۳۱۳ هجری قمری به مدت پنجاه سال ادامه یافت. این دوره، شاهد تغییرات عمیقی در ساختار سیاسی، اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی ایران بود که تحت تأثیر روابط با قدرت های خارجی، به ویژه انگلستان و روسیه شکل گرفت. این دوره همچنین شاهد رشد و شکوفایی ادبیات و هنر ایران بود که با الهام از مکتب رمانتیسم غربی، به بیان مسائل ملی و اجتماعی پرداخت. کتاب «ایران در دوره ی ناصرالدین شاه» نوشته ی میسل روستم، یک سفرنامه ی جذاب و موشکافانه است که نویسنده ی آن یک سیاح روسی، در سال ۱۲۹۹ هجری قمری، یعنی در آخرین سال های حکومت ناصرالدین شاه، به ایران سفر کرده و درباره ی آنچه در سفر خود دیده و تجربه کرده است، یادداشت برداشته است. او در این کتاب، علاوه بر بیان احساس اولیه خود از حضور در ایران، به شناخت تحلیلی از روانشناسی اجتماعی ایران در دهه های پایانی دوره ی ناصری پرداخته است. او با نگاهی تیزبینانه و گاهی طنزآلود، به توصیف و تحلیل وضعیت راه ها، مناسبات اجتماعی، بانوان، تفریحات، دربار، ارتش، و مکان های دیدنی و موضوعات مختلف در ایران می پردازد. این کتاب، یکی از منابع مهم و معتبر برای شناخت و درک دوره ی ناصرالدین شاه است که با زبانی روان و جذاب، خواننده را به دنیای گذشته ی ایران می برد. این کتاب، با ترجمه ی موسی عبداللهی، توسط انتشارات مروارید در سال ۱۴۰۰ به چاپ رسیده است.