ایران، بر لبه تیغ

محمد فاضلی، با ایده ی ایستادن بر سر اهمیت «جامعه شناس – روشنفکر بوروکرات»، خودش به نمود بارز این خوانش از جامعه شناس و روشنفکر تبدیل شده است. مجموعه ی فعالیت های او در مقام مدرس دانشگاه، پژوهشگر علوم اجتماعی، مقاله نویس و یادداشت نویس حوزه های مختلف جامعه شناسی، سخنران همایش های گوناگون، تهیه کننده ی پادکست، گرداننده ی چند کانال تلگرامی و مشاور فعال چند سازمان و نهاد دولتی در طول سالیان مختلف، موجب شده که تعریف فاضلی از جامعه شناس – روشنفکر بوروکرات، نمودی عینی و عملی داشته باشد. کتاب «ایران، بر لبه ی تیغ؛ گفتارهای جامعه شناسی سیاسی و سیاست عمومی» مجموعه ای از یادداشت ها و مقاله های این جامعه شناس برجسته ی ایرانی ست که در فاصله ی سال های 1387 تا 1399 نوشته شده اند و بیانگر ایده های او پیرامون ماجرای ایران در وضعیت امروز و آینده است. فاضلی معتقد است ایران هیچ گاه مسائل اساسی اش را مشخص نکرده و حکمرانان ما نه در جهت شناخت مسائل حرکتی کرده اند و نه در جهت حل وفصلشان و همین موضوع باعث شده که انبوهی از مسائل ریزودرشت کل این جامعه را بگیرد و هیچ موضوعی به سرانجام مشخصی نرسد. فاضلی معتقد است جامعه ی ایران جامعه ی چیزباختگان است و هرکسی در این کشور چیزی را ازدست داده و باخته است و ریشه ی همه ی این ماجرا را در حکمرانی بد، غیردموکراتیک و غیراصولی ایران در همه ی حوزه های زیستی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی چند دهه ی اخیر می داند. ایران بر لبه ی تیغ، کتابی ست که فارغ از ارزیابی نقطه نظرات نویسنده اش درباره ی مسائل و لحظه های مختلف گذشته، حال و آینده ی ایران، نشان از دغدغه و نگرانی عمیقی دارد که هر جامعه شناس و روشنفکری باید نسبت به وضعیت جامعه ی پیرامونش داشته باشد و ازهمین روی اهمیت دوچندانی پیدا کرده است.