ایرانیان و رویای قرآن پارسی

«ایرانیان و رویای قرآن پارسی» کتابی نوشته محمود فتوحی، استاد دانشگاه است. این اثر در دسته ادبیات پژوهشی با موضوع نقد ادبی قرار می گیرد. این کتاب که در شش فصل به چاپ رسیده در ابتدا تاریخچه ای از تلاش های انجام شده در طول سال ها برای نوشتن قرآن پارسی ارائه می کند. کتاب «ایرانیان و رویای قرآن پارسی» در هشت بخش است که شامل دیباچه، شش فصل و یک فرجامه یا پایانبندی است. فصل اول این کتاب به تعریف مبحثی درباره ادبیات می پردازد و با پیش کشیدن موضوع ابرمتن، آن را به دو زیر عنوان «شاهکار» و «فره متن» تقسیم بندی کرده و سپس به توصیف تفاوت های این دو گونه ادبی از هم پرداخته است. نویسنده در ادامه و در فصل دوم تاریخچه ای از زبان عربی و فارسی ارائه می کند و وضعیت این دو زبان را در سده های سوم تا ششم هجری توصیف و به تلاش هایی که برای زنده ماندن زبان فارسی انجام شده اشاره می کند. این کتاب در فصل سوم شامل جستاری تاریخی است و به باور و عقیده شاعران و نویسندگان زبان فارسی می پردازد که در رویای معجزه کلمه و سخن کتاب ها نوشته اند. نویسنده در این فصل با آوردن نمونه هایی به تشریح ادعای خود پرداخته است. فصل چهارم «ایرانیان و رویای قرآن پارسی» به سراغ ویژگی های متون فارسی به جای مانده از شاعران بزرگ پارسی زبان رفته و در اولین گام به تشریحی از شاهنامه به عنوان ابرمتن پرداخته است. در ادامه مبحث پرداختن به شاعران پارسی زبان، نویسنده در فصل پنجم این کتاب، مثنوی مولانا را با لقب قرآن پارسی معرفی کرده و از آن به عنوان ابرمتنی عرفانی یاد می کند. نویسنده در ادامه این فصل مراحل مقدس سازی مثنوی را از زمان خود مولانا تا فرقۀ مولویه و عصر حاضر مطرح می کند. اما در فصل ششم نویسنده به سراغ دیوان حافظ یا لسان الغیب رفته و آن را به عنوان ابرمتن آزادی و رندی پارسی معرفی می کند. در پایان بندی نیز به امکان تبدیل شده ابرمتن های ایرانی به عنوان قرآن پارسی اشاره شده است.