اوتوفرون 2زبانه

رسالۀ «اتوفرون» نوشته افلاطون یک اثر فلسفی کلاسیک است که به بررسی ماهیت تقوا و رابطه اخلاق و دین می پردازد. این رساله که در حدود 399-395 قبل از میلاد نوشته شده است، گفتگوی سقراط و اتوفرون را نشان می دهد. این گفتگو از آنجایی که اندکی قبل از محاکمه سقراط اتفاق می افتد اهمیت ویژه ای دارد و دائما دیده می شود که دو طرف بحث می خواهند سریع تر به نتیجه برسند. دیالوگ هنگامی آغاز می شود که سقراط با اتوفرون برخورد کرده است؛ در حالی که سقراط به بی تقوایی متهم شده است و اتوفرون به دلیل اینکه آمده است از پدرش به دلیل قتل شکایت کند، چرا که این عمل خود را اخلاقی و خداپسندانه می داند. در نتیجه این برخورد موضوع اصلی بحث شکل می گیرد: ماهیت تقوا و بی تقوایی. هستۀ اصلی این گفتگو حول تلاش سقراط برای تعریف ماهیت تقوا می چرخد. او از اتوفرون می خواهد تقوا را تعریف کند و سقراط هر بار مشکلی در تعریف وی آشکار می کند و نارسایی آن تعریف را نشان می دهد. در تعریف اول از تقوا، اتوفرون عمل خود را که از پدرش در حال شکایت است را تقوا معرفی می کند اما سقراط خاطرنشان می شود که این صرفا نمونه ای از تقوا است و نه یک تعریف از تقوا. مطابق با تعریف دوم، تقوا آن چیزی است که برای خدایان عزیز است. سقراط اما این تعریف را نیز نقد می کند با این دلیل که در بین خدایان نیز اختلاف وجود دارد و آنچه که برای خدایی عزیز است ممکن است برای خدای دیگر عزیز نباشد. مطابق با تعریف سوم اتوفرون تقوا را آن چیزی معرفی می کند که نزد همۀ خدایان عزیز است. در این جا سقراط مسئلۀ معروف اتوفرون را مطرح می کند: آیا خدایان اعمال پرهیزگارانه را به این دلیل که پرهیزگار هستند دوست دارند یا به این دلیل که خدایان آن اعمال را دوست دارند آن اعمال پرهیزگارانه محسوب می شود؟ در نهایت، قابل ذکر است که چاپ پیش رو ترجمۀ جدیدی از این اثر افلاطون است که همراه با متن اصلی یونانی آن به چاپ رسیده است.