انسان بی محتوا

فیلسوف جوانی که در سال های پایانی عمر هایدگر، شانه به شانه ی او راه می رفت، از همان ابتدا در فهم نقصان معناشناختی، زیباشناختی و در کل متافیزیک انسان مدرن، با پیرمرد هم راه و هم نظر بود. البته که جورجو آگامبن دقیقا در دستگاه فلسفی مارتین هایدگر فلسفه پردازی نمی کرد و خودش آرام آرام دستگاه فلسفی عظیم خودش را ساخت، ولی ایده های پیرمرد را همیشه با خود داشت. کتاب «انسان بی محتوا» در مقام نخستین کتاب منتشر شده ی او، به مسئله ی معنا و استتیک و خالی شدن هنر انسان مدرن از مسئله می پردازد که بن مایه ی فکری آن به دستگاه فلسفی هایدگر مربوط است. آگامبن در این کتاب یورش تهی سازی و تهی سازان به هنر را ماجرایی خطرناک می داند که هویت و بودن انسان را تهدید کرده و راهی وجود ندارد جز حمله ی تمام عیار به همه ی چارچوب هایی که تحت عنوان هنر مدرن میخ خودشان را در زمین فرو کرده اند و معنای بودن انسان و مسائل اش را تخریب کرده اند. همان طور که آگامبن در دهه های پس از این و با پیش کشیدن اهمیت معاصر بودن مطرح کرد، در انسان بی محتوا، سنگ بنای ایده اش را محگم گذاشته و اظهار می کند که هنر را باید به جایگاه خودش یعنی برسازنده ی کنش های اصیل و خلاقه ی انسانی بازگرداند تا بیش از این در این گرداب هایل فرو نشده و به آن خو نگیریم.