انجمن خودکشی

"انجمن خودکشی" سه گانه ای از داستان های کوتاه به هم پیوسته است که توسط رابرت لوئیس استیونسون نوشته شده و اولین بار در سال 1878 در "مجله لندن" منتشر شد. این مجموعه بعدها در مجموعه 1882 او با نام "شب های عربی جدید" گنجانده شد. داستان ها شاهزاده فلوریزل بوهمیا و معتمدش، سرهنگ جرالدین را معرفی می کنند که در یک جامعه مخفی در لندن ویکتوریایی فعالیت دارند. در این جامعه اعضا از طریق یک قرعه کشی مرگبار به دنبال مرگ می گردند. 1. **داستان مرد جوان با تارت های خامه ای** شاهزاده فلوریزل و سرهنگ جرالدین، در لباس مبدل و به دنبال ماجراجویی، با مرد جوانی روبرو می شوند که تارت های خامه ای را در یک بار صدف پخش می کند. آنها با کنجکاوی از «باشگاه خودکشی» یاد می کنند، جایی که اعضا برای تعیین اینکه چه کسی می میرد و چه کسی می کشد کارت هایی می کشند و مرگ ها را تصادفی جلوه می دهند. فلوریزل و جرالدین به باشگاه نفوذ می کنند و قصد دارند آن را از بین ببرند. هنگامی که فلوریزل به عنوان قربانی بعدی انتخاب می شود، جرالدین مداخله می کند که منجر به لو رفتن باشگاه و دستگیری رئیس می شود. 2. **داستان پزشک و تنه ساراتوگا** در پاریس، سیلاس کیو. اسکودامور با کشف یک جسد در اتاق هتل خود درگیر نقشه ای می شود. او با کمک دکتر نوئل، جسد را در یک صندوق عقب ساراتوگا به لندن می برد، جایی که شاهزاده فلوریزل متوجه می شود که متوفی برادر جرالدین است که توسط رئیس فراری باشگاه خودکشی به قتل رسیده است. 3. **ماجراجویی تاکسی هانسوم** ستوان براکنبری ریچ به یک گردهمایی مرموز اغوا می شود که در آن مهمانان ارزیابی و اخراج می شوند تا زمانی که تعداد کمی باقی بمانند. میزبان که خود را به عنوان سرهنگ جرالدین معرفی می کند، ریچ را برای مأموریت دستگیری رئیس باشگاه خودکشی دعوت می کند. با دخالت فلوریزل، آنها با رئیس باشگاه روبرو می شوند که منجر به دوئل می شود و در آن فلوریزل پیروز می شود. "انجمن خودکشی" اثر استیونسون به بررسی مضامین ناامیدی، ابهام اخلاقی و دوگانگی طبیعت انسان می پردازد. داستان ها عناصر داستان پلیسی را با دسیسه های روان شناختی ترکیب می کنند که منعکس کننده شیفتگی استیونسون به جنبه های تاریک تر جامعه است. شخصیت شاهزاده فلوریزل با احساس عدالت و ماجراجویی خود به عنوان پیشرو قهرمانان کارآگاه مدرن عمل می کند. این سه گانه الهام بخش اقتباس های مختلفی در فیلم، تئاتر و تلویزیون بوده است که گواه جذابیت ماندگار آن است. کاوش آن در جوامع مخفی و روان انسان همچنان در بین مخاطبان معاصر طنین انداز می شود.

نکوداشت های این کتاب نیز بر چند وقت پیش داشتم با یکی از دوستانم صحبت می کردم که می گفت تا به حال ندیده کودکی از خواندن جزیرۀ گنج استیونسون لذت برده باشد. گفتم من هم ندیده ام. بعد گفت حتی ندیده کودکی از خواندن کتاب ربوده شدۀ او هم لذت برده باشد. گفتم من هم ندیده ام. اولین برخوردم با این دو کتاب در مجموعۀ تصویری کلاسیک ایلاستریتد بود. اما بعدا هردوی این کتاب ها را خواندم، زمانی که دیگر کودک نبودم و به شدت از خواندنشان لذت بردم. این موضوع دربارۀ دکتر جکیل و آقای هاید هم صدق می کند. درواقع، استیونسون یکی از نویسندگان فوق العادۀ داستان های بزرگسالان است که باید کتاب هایش را در قفسه ها کنار اسم هایی چون جوزف کنراد و جک لندن بگذارند، نه کنار وینی پو یا پیتر پن تاکید می کنند.

بخش های برگزیده اثر نیز دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.