اطلس

پیرمرد آرژانتینی (آیا کسی زمانی را به یاد می آورد که او جوان بوده است؟)، همو که پیری اش از فرزانگی می آمد و نه کهنسالی زمینی اش، همواره گویی در رفیع ترین جایگاه باغ های معلق بابل نشسته و جهان را از منظر اطلس بابلیون تماشا می کرد؛ همان اطلسی که اولین ایده ی انسان برای تصویر جهان بود و گویی هنوز هم از چشم انداز آن است که به جهان، انسان و خدایان نگاه می کنیم. خورخه لوئیس بورخس، عاشق و شیفته ی باغ ها، ببرها، اطلس ها، شاعرها و شعرها، نقاش ها و نقاشی ها، هزارویک شب، کتاب مقدس و البته شهرها: بوینس آیرس، لیسبون، زوریخ، ژنو، لندن، مایورکا و...، بزرگ ترین راوی گسست ها و پیوستگی های جهان بود، نشسته بر بالای المپ ادبیات، نظاره گر ابدی هستی انسان و طبیعت. بورخس با قطعه قطعه و تکه تکه کردن جهان، هم پیچیدگی بی پایان حضور در عالم را هویدا می کرد و هم ایستادن در جایگاه نویسنده و خواننده را به رابطه ای رازآلود، استعاره ای و سرشار از میل ورزی مبدل می ساخت. هرچند او هرچه می نوشت، روایت زیستن زندگی خودش بود - انسانی هزاران ساله، آمده از اعصار – اما کتاب «اطلس» قطعاتی منفک و متصل از بورخس نویسنده ای ست که حضور جسمانی اش در این جهان درک شده و به یاد آورده می شود. اطلس کتابی ست پر از تصویر از خود نویسنده و انبوهی تصویر از چیزهای دیگری پیرامون او که جادوی کلمه ها هم چون هاله ای سراسری، همه ی آن ها را دربرگرفته و یکی از اعجاب انگیزترین خودزندگی نامه های تاریخ را ممکن کرده است.

بخش های برگزیده اثر نیز ماندگاری رویاها و خاطره ها و دشواری بیان بی واسطه احساسات را برجسته می کنند.