اسپیدوی قرمز

در زندگی وقت هایی هست که سر یک دوراهی قرار می گیریم: در این لحظه با چه چیزهایی سروکار داریم؟ مسأله اگر که اخلاق باشد، با ذات و ارزش ها طرفیم. در این لحظه، همه چیز، ذات مان را به خاطرمان می آورد، و این یادآوری از طریق ارزش ها صورت می گیرد. لوکاس نیث در نمایشنامه ی اسپیدوی قرمز، داستان شناگری ماهر را روایت می کند که تمام بدن و زندگی اش را به پای شناکردن گذاشته و حال در آستانه ی یک تصمیم دشوار اخلاقی قرار گرفته است. انسان از دیروز تا امروز، بر اموری که بر او عارض می شده، چیرگی نداشته و مدام منحرف شده است: «انسان عقل ناب نیست. » به زعم اسپینوزا، که شناخت اخلاق را مدیون او هستیم، ذات انسان، ایده ای آشفته است و نمی توان خط و خطوط مشخصی برای آن تعریف کرد. آنچه هست، شمایید، این فرد، آن فرد؛ یعنی تکینگی ها. ری، شخصیت اصلی نمایشنامه، به فکر موفقیت است و میل آن دارد تا برای به دست آوردنش هر کاری بکند. موقعیتی آشنا برای انسان امروزی: تصمیم گیری های اخلاقی، نظام قضاوت است، و قضاوت همواره برتر از وجود است و از این نظر ارزش ها عناصر بنیادین نظام قضاوتند. نمایشنامه ی اسپیدوی قرمز، خواننده را در معرض این پرسش های اخلاقی قرار می دهد؛ شما خود را قضاوت می کنید و قضاوت می شوید.