ادبیات ستیزنده

ادبیات ستیزنده کندوکاوی است درباب شیوه ی شکل گیری و محتوای ادبیات داستانی سیاسی ایران در دهه های چهل و پنجاه شمسی در بستر تحولات گفتمانی جامعه ی ایران در این دو دهه؛ و می کوشد تا با بهره گیری از نظریه های روبرت وسئو، رندال کالینز، میخائیل باختین و منصور معدل، و با تحلیل زمان هایی از احمد محمود، سیمین دانشور، صادق چوبک، ابراهیم گلستان و جلال آل احمد نشان دهد که چگونه گفتمان های جامعه شکل و محتوای این آثار را رقم زده اند. این مطالعه ای بینارشته ای محل تلاقی جامعه شناسی، ادبیات، زبان شناسی و تاریخ است و ذیل شاخه ی جدیدی از جامعه شناسی ادبیات جای می گیرد که می توان آن را « جامعه شناسی ادبیات داستانی سیاسی » نامید.