اتاقش اقیانوس

و کی بود کیکه خشکی را صدا زدیاز روزها و شب ها آباز آن جزیرهٔ آهن که سیال بر آب می رفت؟خشکی را صدا زدیو چشم دواندی به هر سو در دایره ای گرداگردبه سوی نقطه ای تیره ای دوریتا شاید لحظه ایاز دیدنش به شوق بیایی...