آواز حزین زنان

اگر زندگی زنی از همان ابتدا به دست دیگران نوشته شده باشد، چقدر فرصت دارد سرنوشت خودش را تغییر دهد؟ آواز حزین زنان داستان ناستیاست؛ دختر جوان و آرامی از طبقه ی رعیت که در جامعه روستایی روسیه قرن نوزدهم زندگی می کند. جهانی فقیر و تنگ که در آن نه فقط فضای خانه ها، که امکان انتخاب آدم ها نیز محدود است. ناستیا از آن دخترهایی نیست که بتواند صدایش را به سادگی به گوش دیگران برساند؛ زندگی اش میان فقر، مناسبات خشن خانوادگی و قواعدی می گذرد که دیگران برایش تعیین کرده اند. لسکوف با دنبال کردن سرنوشت ناستیا، تصویری تلخ از زندگی زنان دهقان به دست می دهد؛ از ازدواج اجباری و خشونت گرفته تا خرافه هایی که رنج روانی یک زن را به «تسخیر شیطان» نسبت می دهند. اما آواز حزین زنان صرفا داستان قربانی شدن یک زن نیست. در پس رنج های ناستیا، پرسشی اساسی دربارۀ آزادی، کرامت انسانی و امکان مقاومت در برابر سرنوشتی شکل می گیرد که جامعه از پیش برای فرد تعیین کرده است. لسکوف بدون شعار دادن، خشونت پنهان در زندگی روزمره را نشان می دهد و در همان حال، به استقامت و نیروی درونی زنانی توجه می کند که کمتر کسی داستانشان را روایت کرده است.