آن ها زنده اند

در خانه ای که سال هاست سایه ی روزهای رفته بر دیوارهایش مانده است، آدم هایی روزگار می گذرانند که هریک زخمی از گذشته و رویایی نیمه جان در سینه دارند. زندگی در سکونی فرساینده پیش می رود، تا آنکه رخدادی کوچک، حضوری ناآشنا یا نگاهی تازه پرده از حقیقت هایی برمی دارد که سال ها در تاریکی پنهان مانده اند. آن ها زنده اند از برجسته ترین نمایشنامه های آثول فوگارد است، اثری سرشار از ظرافت، انسانیت و تأمل درباره ی تنهایی، گذر عمر و نیاز همیشگی انسان به دیده شدن. فوگارد با نثری موجز و دیالوگ هایی زنده جهانی می آفریند که در آن امید و یأس، شکست و پایداری در کنار یکدیگر نفس می کشند. این نمایشنامه نه فقط روایت چند زندگی، بلکه مواجهه ای تکان دهنده با این پرسش است: زنده بودن واقعا به چه معناست؟