آقای فوکت

از فوریه تا نوامبر ۱۸۶۰، نزدیک به یک سال، مارکس از ادامه ی نگارش اثر مهم خود سرمایه دست برداشت تا آقای فوکت را بنویسد کتابی در پاسخ به تهمت های بی شرمانه ی سیاست پیشه ای دموکرات نما به نام کارل فوکت که با دروغ بستن به مارکس و یاران او در پی کوبیدن جنبش نوپای کارگری آلمان بود. آقای فوکت، که می توان آن را تکمله ای بر هجدهم برومر لوئی بناپارت دانست، گذشته از دانش ژرف تاریخی و ادبی مارکس، آینه ی باور او به پیوند نظر و عمل و رد کردار روشنفکران برج عاج نشین است. پس از انتشار کتاب، بسیاری ازجمله ولف و لاسال آن را ستودند. انگلس درباره ی آن به مارکس نوشت: «محشر است… کوبنده است… هرچه آن را بیشتر می خوانم بیشتر لذت می برم… بی گمان، این بهترین جدلی است که تاکنون نوشتی. »