آدمکش ها

قاتلان یا آدمکش ها داستان کوتاهی است نوشته ی داستان نویس مشهور آمریکایی ارنست همینگوی. بسیاری از خوانندگان همینگوی را با رمان معروفش «پیرمرد و دریا» می شناسند، رمانی که برایش جایزه ی نوبل ادبیات را به ارمغان آورد. اما همینگوی داستان کوتاه نویس کارکشته ای نیز بود و نثر کم گو و موجز اما پرتاثیرش به ویژه در داستان های کوتاهش نمود یافته است. او بنیان گذار سبک ادبی نوینی بود که الهام بخش نویسندگان آمریکایی نسل های بعد از خود شد و تاثیر عمیقی بر فهم نویسندگان سراسر جهان از داستان کوتاه مدرن گذاشت. سبکی که همینگوی بر آن تاکید داشت در نحوه ی روایت و جمله بندی های ساده خودنمایی می کرد. او با روایتگری عینی و بی طرفانه انگار دوربین را کنار شخصیت های اصلی داستان خود قرار می دهد و صرفا آن چه را که بر آن ها رخ می دهد بازگویی می کند. گاهی او حتی پا را از این فراتر می گذارد و تنها گفت وگوها و کنش های شخصیت ها را روایت می کند. هنر روایتگری همینگوی به انتخاب دقیق و حساب شده ی او از عناصر گوناگون داستان نظیر زاویه دید، شخصیت، مکان، زمان و... برمی گردد. همینگوی دید هنری خود را با گزینش وسواس گونه ی این عناصر بیان می کند. «قاتلان» یکی از بهترین نمونه های داستان کوتاه همینگوی است که در آن عناصر یادشده با دقت تمام اجرا می شوند. داستان قاتلان به سه صحنه ی جدا تقسیم شده است و از جایی آغاز می شود که دو آدمکش حرفه ای با سرووضعی عادی وارد کافه ای می شوند که در آن نیک آدامز و صاحب کافه مشغول گپ وگفت اند. آن ها از صاحب کافه سراغ اندرسون نامی را می گیرند که دستور کشتنش را گرفته اند. همینگوی در این داستان با دیالوگ های موجز و سرراست، شخصیت های دوست داشتنی، کشمکش و گره گشایی های نامتعارف پی رنگی را طرح می ریزد که ردپایش را می توان در بسیاری از داستان های درخشان امروزی پیدا کرد. «قاتلان» در کنار بسیاری از داستان های کوتاه همینگوی پایه گذار نوعی مینیمالیسم در گونه ی داستان کوتاه بود که بعدها تاثیر عمیقی بر نویسندگان مطرحی نظیر ریموند کاور و جی. دی سلینجر گذاشت.