آتش

حسین سناپور در اواخر دهۀ هفتاد با رمان «نیمۀ غایب» خودش را به فضای ادبی ایران معرفی کرد، او یکی از شاگردان گلشیری است و تاکنون رمان ها و مجموعه داستان های متعدد و کتاب های تئوریک و آموزشی در زمینۀ داستان نویسی از او به چاپ رسیده است. حسین سناپور یکی از نویسندگان پرکار ادبیات ایران است. «آتش» آخرین رمان سه گانۀ دود - خاکستر - آتش است. حسین سناپور، فضا، شخصیت ها و عناصر مشترکی در این سه رمان به کار گرفته است. حسام، مظفر و لادن سه شخصیتی هستند که هر کدام در یکی از این رمان ها شخصیت محوری داستان هستند. حسام و مظفر به خاطر رابطه ای که با لادن دارند، در این روایت ها حضوری پررنگ دارند. از این رو، می توان لادن را مهم ترین و اصلی ترین شخصیت این سه گانه در نظر گرفت. در دو رمان «دود» و «خاکستر» لادن از طریق روایت دیگران به خواننده معرفی می شد، اما در رمان «آتش» ما بدون واسطه با لادن آشنا می شویم. داستان بستری اجتماعی دارد و در سال های دهۀ نود می گذرد. این رمان در هشت فصل روایت می شود و در کنار مسائل اجتماعی به فردیت و مسائل عاطفی لادن، شخصیت اصلی رمان، نیز می پردازد. لادن خانواده ای معمولی دارد، پدر و مادرش با هم سازگاری ندارند. لادن حتی با برادرش هم غریبه است. او از شرایط خانوادگی خودش راضی نیست، بنابراین خانواده اش را ترک می کند و به تنهایی در خانه ای در محله جردن تهران، زندگی می کند. لادن در آرزوی قدرت و ثروت است. او با مظفر مردی میانسال و ثروتمند رابطه دارد. مظفر مدیر یک شرکت بزرگ است و فعالیت های اقتصادی غیرقانونی و زد و بندهای سیاسی دارد. لادن دست به هر کاری می زند تا به مظفر نزدیک شود، اما در این راه دچار اشتباهی بزرگ می شود او با فردی به نام جاویدی اعتماد می کند و این آغاز راهی است که به تباهی لادن منجر می شود. لادن در جستجوی پناهی امن است اما به کسان و جاهایی پناه می برد که موقتی، لرزان و بی ثبات هستند. آتش نمادی است که شعله ور می شود و لادن را می سوزاند و خاکستر می کند. او لابلای آدم های بی عاطفه و تشنۀ قدرت و ثروت می سوزد و نابود می شود. لادن از ابتدا به جایی اشتباه پناه می برد و هر چه تلاش می کند بیشتر در باتلاقی فرو می رود که آدم های اشتباهی و فرصت طلب برایش می سازند. لادن به هر ریسمانی چنگ می زند تا خودش را بالا بکشد و معتقد است باید همه را زیر پا له کرد تا بالا رفت. او برای عشقی می جنگد که به بن بست رسیده است. مظفر همۀ راه ها را به روی او می بندد. سناپور در رمان «آتش» با لحن و زبانی مناسب و تصاویری قدرتمند شخصیتی را روایت می کند که به بن بست رسیده است. توصیفات درخشان یکی دیگر از امتیازات این رمان است. «آتش» داستان و شخصیت هایی جذاب دارد که معاصر ما هستند و همین امر می تواند، خوانندگان رمان فارسی را راضی و خشنود کند.