آلبر کامو

آلبر کامو، نویسنده، نمایشنامه‌نویس، روزنامه‌نگار و متفکر فرانسوی، در سال ۱۹۱۳ در الجزایرِ تحت استعمار فرانسه متولد شد و در سال ۱۹۶۰ در فرانسه درگذشت. پدرش را در جریان جنگ جهانی اول از دست داد و دوران کودکی را همراه مادرش در خانواده‌ای فقیر در الجزیره گذراند. استعداد تحصیلی او باعث شد با حمایت معلمانش تحصیلات خود را ادامه دهد و در دانشگاه الجزیره به مطالعه فلسفه بپردازد، اما ابتلا به بیماری سل مسیر زندگی و تحصیلش را تحت تأثیر قرار داد. کامو از جوانی به روزنامه‌نگاری و تئاتر علاقه داشت و گزارش‌هایی درباره فقر و شرایط دشوار مردم الجزایر نوشت. با آغاز جنگ جهانی دوم و اشغال فرانسه، به جنبش مقاومت فرانسه پیوست و در روزنامه زیرزمینی کومبا فعالیت کرد. شهرت ادبی و فلسفی او در دهه ۱۹۴۰ با انتشار آثاری چون بیگانه و افسانه سیزیف گسترش یافت؛ دو اثری که از زاویه‌های متفاوت به مسئله پوچی، مرگ و جست‌وجوی انسان برای یافتن معنا در جهانی خاموش و بی‌اعتنا می‌پردازند. کامو معمولاً در کنار فیلسوفان اگزیستانسیالیست قرار داده می‌شود، اما خود او این عنوان را برای اندیشه‌اش نمی‌پذیرفت و مفهوم «پوچی» نقطه آغاز بخش مهمی از آثارش بود. او در نوشته‌های بعدی، به‌ویژه طاعون و انسان طاغی، بیش از پیش به مسئله مسئولیت انسان در برابر رنج، خشونت، آزادی و امکان مقاومت در برابر جهانی بی‌معنا پرداخت. سقوط، کالیگولا، سوءتفاهم و مجموعه داستان تبعید و سلطنت از دیگر آثار مهم او هستند. کامو مدتی با ژان پل سارتر دوستی و نزدیکی فکری داشت، اما اختلاف آنها بر سر سیاست، انقلاب و توجیه خشونت به جدایی مشهورشان انجامید. او در سال ۱۹۵۷ و در چهل‌وچهارسالگی جایزه نوبل ادبیات را دریافت کرد و در آن زمان یکی از جوان‌ترین برندگان تاریخ این جایزه بود. سه سال بعد، در ژانویه ۱۹۶۰، در چهل‌وشش‌سالگی بر اثر سانحه رانندگی جان باخت و دست‌نوشته ناتمام رمان انسان اول نیز در میان وسایل او پیدا شد. آثار کامو با وجود عمر کوتاهش تأثیری گسترده بر ادبیات و اندیشه قرن بیستم گذاشتند؛ آثاری که در آنها مسئله فقط بی‌معنایی جهان نیست، بلکه این پرسش نیز مطرح می‌شود که انسان با آگاهی از این وضعیت چگونه می‌تواند زندگی کند، انتخاب کند، با رنج دیگران همدلی داشته باشد و در برابر بی‌عدالتی تسلیم نشود.