میشل ویناور

میشل ویناور(1927 - 2022)فرزند یک خانوادۀ کلیمی-روسی ست که به فرانسه مهاجرت کرده بودند. او پس از پیشروی نازی ها در اروپا با خانواده اش به امریکا مهاجرت می کند اما در سال 1947 به فرانسه بازمی گردد و طبع خود را در شعر، متن ادبی و رمان می آزماید و سپس روی تئاتر و نمایشنامه نویسی متمرکز می شود. تئاتر و ادبیات نمایشی فرانسه در این دوران متأثر از نویسندگانی چون بکت و یونسکو یا برشت، سارتر و کامو بود اما ویناور خود را به این جریان ها نزدیک نمی یابد. او سادگی آثارش را در پیچیدگی فرم های نوین می آمیزد و از این راه به چندصدایی در متن دست می یابد که با تئوری های باختین در ادبیات هم راستاست. او علامت های نگارشی را از متن حذف می کند و چینشی را برای نوشتن متن و دیالوگ ها برمی گزیند که متن نمایشنامه را به سن اجرای آن نزدیک می کند؛ با این تفاوت که این بار نخستین کارگردان و بازیگر همان خوانندۀ اثر است. از همین روست که او باور دارد اولین مکان اجرای یک تئاتر، صفحه کاغذ است و کافی ست اثر او چاپ و خوانده شود تا موجودیت یابد.آثار او مهم ترین موضوع های زندگی مدرن را در بر دارد. رابطه های انسانی را در زیست جهان خصوصی و عمومی می کاود و آن را با یکدیگر درمی آمیزد؛ چنان که فاصلۀ بین آن دو از بین می رود و مناسبات اجتماعی حاکم بر هر دو یکجا عیان و علنی می شود.