احمد آرام

احمد آرام، متولد 1330، داستان ­نویس و نمایش نامه نویس ایرانی و مدرس تئاتر و سینما. در سال 1348 اولین داستانش در مجله ­ی فردوسی چاپ شد. در سال 1357 به استخدام اداره ی فرهنگ و هنر درآمد. سپس کار را رها کرد و برای تحصیل سینما به ایتالیا رفت. پس از بازگشت به عنوان کارشناس آمار در دانشگاه علوم پزشکی مشغول به کار و نهایتا نیز از همین دانشگاه بازنشسته شد. او فارغ ­التحصیل دوره ­ی کارشناسی بازیگری- کارگردانی از دانشگاه آزاد و کارشناسی ارشد ادبیات نمایشی از دانشکده هنر و معماری است. آرام طی دور ه ­ی اشتغالش در دانشگاه علوم پزشکی، به عنوان مدرس تئاتر و ادبیات نمایشی نیز در آنجا به صورت فوق برنامه تدریس کرده است. او هم ­اکنون ساکن شیراز است و در تعدادی از مدرسه های هنری، بازیگری و فیلم ­نامه نویسی تدریس می کند و در عین حال به نوشتن نیز می پردازد.جوایز و افتخارات: لوح تقدیر از نخستین دوره ی جایزه­ ی ادبی یلدا (۱۳۸۰)، رتبه هی سوم در بخش داستان کوتاه هفتمین دوره ­ی جایزه­ ی ادبی اصفهان (۱۳۸۸) و بهترین مجموعه داستان در سومین دوره­ ی جشن فرهنگ فارس برای مجموعه داستان غریبه در بخار نمک.آرام در داستان­هایش با به كارگیری روایتی وهم آلود، آمیختن رویا و واقعیت و عناصری از فرهنگ مناطق بومی جنوب ایران صداها و تصاویر تازه ای خلق کرده است.گزیده­ ی کتاب ­شناسی: غریبه در بخار نمک (مجموعه داستان- نیم­ نگاه، 1380)؛ مرده ­ای که حالش خوب است (رمان- افق، 1383)؛ آنها چه کسانی بودند؟! (مجموعه داستان- افق، 1387)؛ همین حالا داشتم چیزی می­ گفتم (مجموعه داستان- چشمه، 1389)؛ این یارو، آنتیگونه (نمایش­ نامه- نوح نبی، 1389)؛ به چشم ­های هم خیره شده بودیم (مجموعه داستان- کتابسرای تندیس، 1390)؛ حلزون­ های پسر (رمان- افق، 1393)؛ بیدار نشدن در ساعت نمی­ دانم چند (مجموعه داستان- نیماژ، 1395) و باغ استخوان­ های نمور (رمان- نیماژ، 1396)